Een Travellerspoint blog

Gelukkig hebben we de foto's nog

Ik zit alweer een week of twee in Shanghai en het hele rondreisgebeuren lijkt voor mijn gevoel alweer een eeuw geleden. Het bevalt hier ontzettend goed en ik kan vrij zeker zeggen dat ik geen betere Chinese stad uit had kunnen kiezen om in te studeren dan deze. Vier en een halve maand kan nooit genoeg tijd zijn om de stad echt te leren kennen, maar ik doe graag een poging. Ik begin hier al redelijk te settelen voor mijn gevoel. En dan merk ik aan een aantal dingen. Ten eerste ben ik drie dagen geleden in mijn nieuwe kamer ingetrokken. Maandag was de inschrijving waar ik samen met twee mensen vanuit mijn hostel heen ging. De inschrijving verliep naar Chinese maatstaven vlekkeloos. Dat houdt in dat er slechts twee keer iets mis ging. Ten eerste deden zowel mijn bankpas als mijn creditcard het niet. Geld overmaken via internet kon niet in Chinees geld, maar uiteindelijk heb ik het de volgende dag in Euro's over kunnen maken. Ten tweede wist ik niet waar mijn dorm precies was. Ik ging terug naar de balie waar ik mijn sleutel in mijn handen gedrukt had gekregen en een Chinees zette een kruisje en een nummer op mijn plattegrondje. Ik ging er met mijn hostelgenootjes heen, maar eerst sloegen we drie 600ml biertjes in voor 30ct per stuk om een housewarming te kunnen houden. Het was net buiten de campus en godzijdank had de Chinees me naar de totaal verkeerde dorm gestuurd. Het zag er namelijk niet erg charmant uit daarbinnen. Het bleek het gebouw te zijn waar ze de arme Aziaatjes onderbrengen. Uiteindelijk bleek ik te wonen in hetzelfde gebouw als waar de inschrijvingen waren... Dus ik daarheen samen met Alexia, Sam en de drie biertjes. De kamer is prima, twee bedden, bureaus, een kast, een tv en een Japanner genaamd Ruixiachen. Ik haalde mijn tas op vanuit het hostel, kwam terug in mijn kamer en... PAKTE MIJN TAS UIT! Het voelde zo goed om mijn kleren in de kast te hangen en mijn toiletspullen in een la. Eindelijk niet meer dat gesjouw met die tas! Bart, ik moest wel een beetje aan je denken toen ik laatst om 1.30 thuis kwam. De TV en het ligt waren aan, de verwarming stond veel te hoog en Rui was in diepe slaap... Ze snurkt ook, maar vandaag heb ik ergens oordopjes kunnen scoren.

Verder valt er over mijn studieleven nog niet veel te vermelden aangezien dat maandag pas begint. Wel kan ik je zeggen dat het even duurde voordat ik de eerste niet-Japanse of Koreaanse ganggenoot had gevonden. Ik weet nog goed, op mijn tweede dag liep ik naar de lift. Een Spanjaard keek me dolblij aan en stak ver voordat ik daar was al zijn hand uit: "Hello, where do you come from!" Blijkbaar was hij ook een beetje bang voor een 'all-asian' gang. Nu vind ik Aziaten helemaal prima hoor, maar andere mensen vind ik ook vrij leuk. Inmiddels heb ik gelukkig al een hoop andere mensen gezien, maar zo'n 60 a 70% komt toch wel uit Japan of Korea.

Mijn sociale leven gaat hier ook helemaal de goede kant op. Ik heb al ontzettend veel mensen ontmoet van over de hele wereld die hier wonen. We gingen eergisteren met een groepje uit eten en hadden het over de Chinese gewoontes. Altijd een leuk onderwerp! Natuurlijk raakt nooit iemand uitgepraat over het geroggel. Maar ook de compleet andere tafelmanieren in China zijn interessant. Zo is het onbeleefd om alles op te eten, want dan heeft de kok je niet genoeg eten gegeven. Zeker als je rijst op is, is dat een belediging, want rijst is slechts een 'opvulmiddel' voor je maag. Aan de andere kant is het een complimentje voor de kok als je een gigantische chaos van de tafel maakt. Dus vlees kan je van het bot afkluiven en de rest op tafel smijten. Op soyabonen kan je kouwen en dan spuug je ze gewoon uit op tafel. Nu heb ik er niet echt behoefte aan om die dingen ook daadwerkelijk te doen, maar eentje vind ik toch wel vrij leuk: als je iets wilt (bestellen, de rekening, enz) dan roep je op z'n allerhardst "FUWUYUAN!!! (bediende)" Na drie keer herhalen komt er iemand op je af en dan zeg je: "rekening!" En het leuke is dat dat helemaal niet onbeleefd is. Dingen als "excuseer, zou u mij misschien de rekening kunnen overhandigen" zijn hier totaal niet bruikbaar.

Ook het gedrag van Chinezen in de rij is leuk. Ze staan natuurlijk altijd en overal in de rij want er zijn er nu eenmaal veel te veel. Ze kunnen alleen niet netjes in een rijtje staan. Nee, ze moeten duwen en trekken en van alle kanten invoegen. Heel irritant in het begin, maar nu doe ik net zo hard mee en dat is leuk want ik ben twee koppen groter, dus ik win! Als je wel netjes in een rijtje staat dan duwt de persoon achter je alsnog tegen je aan. Alsof het uitmaakt alsof je twee stappen verder staat of niet. Ze leunen als het ware allemaal tegen hun voorganger aan. Sam merkte op dat hij laatst in een rij stond en zonder dat hij het door had leunde hij ook tegen zijn voorganger aan. Het voelde wel 'relaxed' zei hij Ik hoorde ook dat in Beijing gestart is met een rij-campagne. Elke donderdag is rij-dag. Ze gaan dan met z'n allen oefenen om netjes in de rij te staan zodat ze het voorbeeldig kunnen als de Olympische Spelen gehouden worden.

Maar goed, Shanghai is geweldig. Het is hip, modern en snel. Maar je hebt ook een gigantische wijk met oude Europese huisjes. Met bomen langs de weg en ontelbaar veel leuke uitgaansgelegenheden. Zo zijn er salsaclubs, jazzclubs, discotheken en Ierse pubs. Genoeg te ontdekken hier dus! Ook heeft Shanghai ontzettend veel taxi's en ik kan inmiddels redelijk goed praten met de taxichauffeurs. Ze vragen namelijk allemaal hetzelfde, dus kan ik altijd vrolijk tegen ze aanpraten als ik na 22.00 naar huis moet en het openbaar vervoer stil ligt. O, taxi's kosten nooit meer dan zo'n 2.50 Euro in Shanghai.

Shanghai heeft ook veel hoge kantoren, MacDonalds, Starbucks, KFC's, dieven... Ja mensen, het is me weeeeer gebeurd. Ik moet bij jullie ongetwijfeld overkomen als iemand die d'r spullen overal maar laat rond slingeren. Maar ik kan je verzekeren: ik let verd*mme echt goed op!! Ik ben ongetwijfeld meer voorzichtig met mijn spullen dan de gemiddelde backpacker die ik hier tegen kom. Tot zo ver het mezelf-indekken-stukje. Mijn tas is gejat in een internetcafe. In de tas zaten mijn kleine cameraatje, mijn mp3-speler en het allerergste: mijn notitieboekje met al jullie lieve verhaaltjes en alle email adressen van mensen die ik tijdens mijn reis heb leren kennen. Ik kan je zeggen dat ik gisteren niet echt een leuke dag heb gehad! Ik belde de politie en die was binnen drie minuten ter plaatse. Ik vertelde wat er gebeurd was en alles verliep prima. Maar toen werd ik doorgestuurd naar het bureau en sindsdien heb ik helemaal niks meer voor elkaar gekregen. Ik hoop dat ik het voor elkaar ga krijgen om een bewijsje voor mijn verzekering te krijgen, maar tot zover lukt het niet zonder vertaler (die ik zelf moet vinden) en bonnetjes van alle apparaten (die heb ik niet echt bij me). Daarnaast spreekt niemand Engels dus ik betwijfel of ik iets anders in handen zal kunnen krijgen dan een papiertje met daarop Chinees gekrabbel. To be continued dus maar.

Toch heb ik ook een klein beetje geluk gehad. Ik was namelijk net bezig met mijn belangrijke papieren en mijn harde schijfje met al mijn foto's, dus beide zijn niet gejat. Ik gok dat ik toch zeker een week depressief op mijn bed had gelegen als ik al mijn foto's kwijt was geweest. Nu ben ik alles behalve depressief en ga zo met al die leuke mensen die ik hier ontmoet heb proberen om naar de film te gaan. Een nieuwe, westerse film! Iemand een suggestie? Ik ben niet meer zo op de hoogte...

--------------------------------------------------------------------------------

Al zeven reacties:

Wij willen plaatjes van je kamer! Als tegenprestatie zal ik niet zeuren om die ene huge taalfout
Leo - 01-03-07 - 12:55

Potverdomme Sanne, dat klinkt (bijna allemaal) goed! Ik ben blij dat jij ook een Japanse kamergenoot hebt, kunnen we straks in Nijmegen allerlei grappige anecdotes uitwisselen. Verder is het me natuurlijk niet ontgaan dat er een Starbucks in de buurt is. T-t-t-tip van Bart: de cinnamon dolce latte (of hoe ze hem ook noemen in Chineziestan), alsof er een engeltje over je tong pist. Verder balen van je tas, ik vraag me af hoe die dief ooit zo hoog heeft kunnen reiken dat ‘ie ‘m te pakken heeft gekregen?! Nou, veel plezier nog in Shanghai, ik blijf het met spanning volgen.
Bart - 01-03-07 - 16:13

T-t-t-tip van Mirjam: neem niet van die kaneel-rommel Enne, ik doe mee met een avondje verhalen uitwisselen over Aziatische huisgenoten, want dat van die verwarming komt me wel heel bekend voor.
Mirjam - 01-03-07 - 22:33

Oké, over Aziatische huis/kamergenotes kan ik niet echt meepraten, maar Starbucks kan ik wel in mijn rijtje van ‘been there, done that’ plaatsen. Qua koffie moet je namelijk gewoon zelf weten, maar je moet ook zeker een keer zo’n geweldige chocolate chip cookie proberen: een chocoladekoekje, met stukjes witte chocola erin! Beter wordt t niet! Maar wel klote van je tas, ik hoorde al half en half iets van Bouke, maar wat er nou precies weg was, kreeg ik niet helemaal mee. Maar thank God dat je de foto’s nog hebt.
Anouk - 02-03-07 - 10:44

Je klinkt al lekker gesettled! :) Wel fijn dat iemand afblaffen in China niet als onbeleefd wordt gezien, kunnen ze hier nog wat van leren!
Geert - 02-03-07 - 13:04

Anouk, ik geef je gelijk wat betreft je opmerking dat de chocalate chip cookies heerlijk zijn, maar ze kunnen niet tippen aan de banana Meat Loaf. Ehm, ik bedoel natuurlijk de banana NUT loaf!
Bart - 02-03-07 - 19:15

Euforie alom! Wat goed dat het allemaal zo bevalt! Ik ben echt superblij dat jeop het goede moment met de goede mensen op de goede plek zit. Ik ben benieuwd hoe je eerste schooldag is
Succes met het geregeld rond je tas en tot msn’s!
x
Nora - 03-03-07 - 08:57

Geplaatst door Sanne.A 7:32 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Home is where the backpack is

Vol spanning keek ik door mijn vliegtuigraampje naar beneden. Daar lag Shanghai! Mijn nieuwe thuis voor de komende maanden. Het voelde als de eindbestemming van mijn lange, lange reis door China. Alsof Shanghai twee maanden reizend verder van huis is dan Beijing. Enigszins nerveus stapte ik uit, pakte mijn tas en liep naar buiten. Een lichte regenbui zorgde voor een warm welkom. Na wat zoeken pakte ik een bus naar de stad en nam voor het laatste stukje een taxi, omdat de metro al gesloten was. Het voelde alsof ik twee weken lang mijn energie in een apart doosje had gedaan met daarop: "pas open maken in Shanghai".

De taxichauffeur begreep eerst niet waar ik heen moest en vertikte ook om mij te verstaan. Uiteindelijk wist ik hem richting People's Park te laten rijden en belde ondertussen het hostel op om verdere instructies te geven. Ik werd afgezet in een nogal vreemde en smerige straat. Was dit het hostel?! Eenmaal binnen bleek het een van de mooiste hostels tot nu toe te zijn. Ik gooide snel mijn spullen in mijn kamer en ging op zoek naar andere mensen. Het was al bijna middernacht en ik wist niet of het nieuwe jaar vandaag of morgen zou beginnen. Ik vond een groepje mensen rustig kaartend aan en ze vertelden me dat het morgen pas was. Ik heb wat meegekaart en met heel veel leuke mensen gepraat totdat mijn ergste energieaanval over was en ik mijn bed in kon.

Ik werd onrustig wakker: ik wilde Shanghai gaan bekijken! Ik had met Frank (mede-Hollander) afgesproken om een beetje rond te gaan lopen. Het was oudjaarsdag wat betekende dat het erg rustig was op straat. We liepen in no time langs alle bekende plekjes in Shanghai zonder massa's mensen! Een beetje vreemd wel. Tegen de avond kende ik het halve hostel al en we kregen een nieuwjaarsmaaltijd voorgeschoteld. Daarna vertrokken we met een groepje richting 'The Bund' aan de rivier om het vuurwerk te gaan bekijken. Het rare aan het hele feest hier is dat het totaal niet georganiseerd is. Niemand wist dus waar en hoe laat er vuurwerk zou zijn. We hoorden een gerucht over 22.00 dus zorgden dat we op tijd die kant op gingen. We waren niet de enigen op The Bund en dat was vast een goed teken dachten we. Een man probeerde ons nog vuurwerk te verkopen en Mark de Canadees kocht iets roods. Geen idee waarom hij het kocht. Ik was een beetje aan het praten met iemand anders toen ik ineens hoorde dat ze het vuurwerk meteen aan hadden gestoken. Het was er verschrikkelijk druk, dus maakte ik een halve duikvlucht... BOEM! Waar het op sloeg weet ik niet, maar echt een slimme actie was het niet geweest van Mark. Er was verder niets te zien en Frank beweerde zelfs dat hij het ondersteboven had afgestoken. De politie vond het ook niet grappig en hield de vuurwerkverkoper aan. Die moest vervolgens zijn hele voorraad inleveren, waarna hij nogal vuil onze kant op keek.

Het vuurwerk begon pas om 24.00 goed op gang te komen, maar eigenlijk stelde het niet zoveel voor. Hier en daar gingen flink wat pijlen de lucht in en constant hoorde je harde knallen om je heen. Van een echte vuurwerkshow was zeker geen sprake maar ik heb een hele leuke nacht gehad! Ook het programma voor de rest van de festiviteiten was nogal onduidelijk. Ergens tijdens het festival zouden er optochten moeten zijn met draken en leeuwen. Maar ik heb ze nergens kunnen vinden. Op nieuwjaarsdag gingen we met z'n zessen naar een 'Brazilian Style' all you can eat BBQ. Wat er Braziliaans aan was weet ik niet, maar lekker was het wel. Er liepen constant Chinezen met vlees langs en dan sneden ze een stukje voor op je bord. Je moest flink blijven schranzen om het tempo bij te kunnen houden. En dat alles voor maar 6 euro!

Shanghai bevalt me prima. Door de enigszins westerse sfeer die er hangt voel ik me er wel thuis. Als ik hier meteen naartoe was gekomen was ik waarschijnlijk gek geworden van de drukte, maar inmiddels ben ik wel een beetje gewend aan China. Ik ben blij dat ik voor deze stad heb gekozen om te gaan studeren. Ik kan niet wachten tot ik volgende week mijn universiteit ga bekijken.

Inmiddels zit ik voor een paar dagen in Hangzhou. Een mooie stad anderhalf uur met de trein vanaf Shanghai. Ik ben hier met Laura uit Engeland en Monica uit Zwitserland. We zijn vandaag rond gaan varen over het meer en verder eten we ijs en chocola. Dat hou ik nog wel een dag of drie uit en dan ga ik weer terug naar 'huis'. Nog even het weekend doorkomen en dan aan de slag!

--------------------------------------------------------------------------------

Al zes reacties:

Grappig dat je toch onvermijdelijk in ‘thuis-termen’ gaat denken! Ik ben blij voor je dat Shanghai zo cool is. Je hebt het volgens mij allemaal helemaal goed aangepakt met je reisplannen, eerst rondreizend acclimatiseren en dan je gewoon keihard in het bruisende Shanghai storten!
Ik hoop dat de stad al je verwachtingen waarmaakt. Geniet nog van je vakantie voor de serieuze shit begint.
Liefs.
Nora - 21-02-07 - 13:52

Klinkt goed Sanne; bqq-restaurant, ijs&chocola… straks kom je nog vetter terug dan Bart en ik
Ben benieuwd naar je volgende verhalen uit Shanghai!
Mirjam - 21-02-07 - 16:55

Je kan het ook niet laten, he?! Ben je net ‘thuis’, moet je alweer even een paar daagjes dit of dat bekijken! Maar eigenlijk heb je gewoon groot gelijk. China is ook zo f*cking groot, je moet wel continu blijven reizen om te kunnen zeggen dat je het een en ander gezien hebt daar.
Veel plezier nog, en gelukkig nieuwjar natuurlijk. BTW, wat is je nieuw mobiele nummer? Ik wilde je een ‘gelukkig nieuwjaar’-smsje sturen, maar dat ging niet…
Anouk - 22-02-07 - 10:18

Hey Sanne. Dus jij bent eindelijk in je eigen Chinatown aangekomen. Ik ben net weer terug van mijn Chinatown en heb het Chinees nieuwjaar helaas compleet gemist. Nog veel plezier tussen alle pindas en succes met je opleiding daar.
Bart - 23-02-07 - 17:44

Have fun in Ssssschanghaii!!
Geert - 25-02-07 - 14:35

Is Shanghai nog steeds dope shit?
Daniel - 25-02-07 - 17:25

Geplaatst door Sanne.A 6:42 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Reismoe... alhoewels

Een paar dagen geleden was ik in Yangshuo. Midden in het kartgebergte. Yangshuo is een soort backpacker paradijs met overal westerse restaurantjes en duizend mogelijkheden om een leuke dag te hebben. Zo kan je gaan fietsen in de geweldig mooie omgeving, gaan klimmen, grotten bezoeken of zwemmen met assholes (zie blogje ’assshhoollles'). Dat laatste moest ik natuurlijk wel meegemaakt hebben. Het was ontzettend toeristisch en verschrikkelijk muf, maar nu heb ik wel mooi een mailtje kunnen sturen naar Micah en Jazz dat ik met assholes gevist heb. Verder heb ik vooral niks gedaan. Ik was het even helemaal zat! Zeker na al die nachtbussen van de dagen ervoor kon ik nog geen energie vinden om een stukje te gaan fietsen. Ik weet het, ik moet me schamen. Ik ben verdomme in China en ik kan hier zoveel dingen doen en zien, maar het lukte eventjes niet meer. Reismoe. Ik liep een beetje door het stadje, kocht vooral GEEN souvenirs en ging naar exotische bars/restaurants met mede-backpackers. Uiteindelijk belandde ik toch een dag op een fiets en reed wat rond met drie Canadezen. Ja ik heb zeker wel dingen gemist in Yangshuo die ik had moeten doen... BOEIEND!
Voordat ik helemaal uitgerust was ging ik alweer met de volgende nachtbus naar Guangzhou (oftewel: Canton). Ik lijk wel steeds meer tijd nodig te hebben om bij te komen van nachtbussen. Ik word oud denk ik... Deze busreis zat het verder ook niet mee. Om 22.00 vertrokken we. Van 1.00 tot 8.00 hebben we in de file gestaan en van 11.00 tot 13.00 was de chauffeur aan het schelden tegen de vrachwagen chauffeur die tegen onze bus aan was gereden. Ergens rond 15.30 kwamen we pas in Guangzhou aan terwijl we eigenlijk vroeg in de ochtend aan hadden moeten komen. Ja, ik was dus KAPOT! En ik had HONGER! En ik had het GEHAD! Daarbij kwam ook nog dat ik van iedereen had gehoord dat Guangzhou een pokkestad zou zijn. Dat viel gelukkig mee. Mijn hostel bevond zich op een klein eilandje waar vroegah de koloniale machten zaten. Hoe 'historische sensatie' wil je het krijgen. En door de Europese sfeer die er hing voelde ik me er best wel thuis.

De volgende dag volgde meer historische sensatie. Ik bezocht het opium war museum en het sea battle museum. Beide waren eigenlijk een beetje het zelfde en lieten een verschrikkelijk eenzijdig beeld van de opium oorlog zien. De boze westerlingen kwamen met hun superieure wapens naar China en verkochten hun opium. De arme Chinese mensen raakten verslaafd en dat was natuurlijk allemaal de schuld van de stomme westerlingen. Het volk probeerde de stomme westerlingen weg te sturen en de Qing stuurde Lin Zexu, onze grooote grooote held, naar Canton om de stomme westerlingen tegen te houden. Maar o o o, de stomme Qing bleken corrupt en stuurden Lin Zexu, onze groooote groooote held, weg en ondertekenden het verdrag van Nanjing, een schande voor ons land. Op mijn kaartje staat zelfs letterlijk dat het museum goed is voor 'patriotistische opvoeding van onze jongeren'. Ik voelde me nogal aangevallen in het museum moet ik zeggen. Maar leuk was het zeker.

Twee dagen later nam ik alweer een nachtbus, deze keer naar Xiamen. Hoewel ik flink tegen de busreis opzat, viel het allemaal heel erg mee. Ik heb zelfs GESLAPEN dit keer!

Xiamen is een heel mooi rustig stadje aan de kust. Vis en zeefruit zijn heel goedkoop en ook hier is een sfeervol eilandje vol koloniale architectuur. Kortom: paradijs! De perfecte plaats om het Chinese nieuwjaar te gaan vieren dacht ik zo. Dus boekte ik meteen vijf nachten om zeker te zijn van een bed. Alleen ben ik denk ik de enige die door heeft hoe leuk het hier is... Er is hier namelijk wederom geen enkele westerling. Aangezien het festival morgen al begint maakte ik vandaag een lange zoektocht naar mede-backpackers om het nieuwjaar mee te vieren. Na vele uren zoeken in westerse restaurantjes, MacDonalds en de universiteit had ik er nog geen eentje gespot. En toen kreeg ik visioenen van mij, alleen en zielig in mijn kamertje op het paradijselijke eilandje. En alle Chinezen om me heen waren gezellig bij hun familie en zongen liedjes en... Ik kreeg ineens een idee. Ik werd er vrij zenuwachtig van en haastte me naar een hotel.

Spreek je Engels? Nee? Ow, ik wil kopen vliegticket vanavond Shanghai hoe duur? 50 Euro? Verkocht!

Ik boekte mijn hostel in Shanghai, annuleerde mijn reservatie in Xiamen en sta nu op het punt om te vertrekken! Ik ben echt helemaal blij en heb voor het eerst sinds ongeveer een week weer energie! Ik ga naar Shanghai! Shanghai! Shanghai!

--------------------------------------------------------------------------------

Al acht reacties:

Jeeeeeeeeeeeeeej Shanghai! Veel plezier Sanne en alvast een gelukkig nieuwjaar!
Geert - 16-02-07 - 10:50

You go girl! Goede beslissing wel om zo last-minute even ene geniale jaarwisseling te garanderen!
Ik moet je trouwens wel uitlachen als je zegt dat je zo weinig doet en van alles mist: probeer dat eens vanuit een nijmegen-studie-sleur te bekijken! Haha.
Je verhalen zijn cool! Je schrijft wel lekker, tenminste op een manier dat je echt het gevoel hebt dat je een beetje meeresit! Keep it up!
Nora - 16-02-07 - 11:06

Yihaah, leuk man! Op naar Shanghai om daar een vet Chinees Nieuwjaar in te luiden. Alvast een gelukkig nieuwjaar, maar dat zal door die energieboost vast wel goed komen :). Snel wat impressies van Shanghai geven he! Ik ben benieuwd!!
Karlijn - 16-02-07 - 14:17

SHANG-HAI! Gelukkig nieuwjaar, Sanne! Ik ga hier aanstaande zondag in de UK wel op zoek naar wat Chinezen om het nieuwe jaar mee in te luiden, dan.
Els - 16-02-07 - 15:14

Sanne, niet zo zeiken met je ‘ik doe hier niets’ Klinkt allemaal reuzetof! Ben benieuwd naar je Oud&Nieuw-verhalen. Ik word morgen meegesleept door m’n Chinese roomie om nieuwjaar te vieren… ben benieuwd :)
Mirjam - 16-02-07 - 21:54

En dan zeg je dat ik onverwachte beslissingen neem! Jezus, even heel China doorvliegen om nieuwjaar te vieren! Maarre…als je maar lol hebt, dan zijn wij allang tevreden. En 50 euro is natuurlijk een koopje. Veel plezier, en gelukkig nieuwjaar natuurlijk. Alweer nieuwjaar in het buitenland, goed bezig jij.
Anouk - 17-02-07 - 14:48

hallo meissie, gelukkig nieuwjaar!!!! ik wens je een fijne tijd in shanghai en dat al je dromen uit mogen komen.
christa farenhorst (Email) - 17-02-07 - 18:59

Gelukkig nieuwjaar!
Sjors - 20-02-07 - 19:12

Geplaatst door Sanne.A 6:09 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Haha, ze 'verstaat' niet

Na bijna een maand heb ik de provincie Yunan met lichtelijke pijn in het hart verlaten. Ik heb 'm ingeruild voor de provincie Guizhou. Inmiddels ben ik Guizhou al weer uit en moet zeggen dat ik er met nogal gemengde gevoelens terug denk. De omgeving was geweldig met mooie bergen en watervallen, maar #*@)#)&@ wat een pokke-provincie is het!
Ik pakte eerst een nachttrein van Kunming naar Anshun. Anshun was zoals ik het verwacht had: een stomme Chinese stad waar niks te doen viel. Ik zou daar in de buurt een waterval en een grot gaan bekijken, maar toen ik in de Lonely Planet de entreeprijzen, en in Anshun de accomodatie zag, besloot ik 1 vd 2 te kiezen. Waterval, grot, waterval, grot, WATERVAL. (Ja op zo'n moment moet je toch even aan je Oma denken die graag foto's van watervallen van me ontvangt) Ik nam mijn tas mee zodat ik meteen daarna kon proberen uit deze provincie weg te komen. Om 9 uur 's ochtends kwam ik aan bij de 'Huangguoshu'. Hij was niets minder dan ontzettend indrukwekkend. Groot en veel water vooral Je kon er helemaal omheen en achterlangs lopen. Na twee uurtjes rondgehangen te hebben bij de waterval en de bijbehorende bonzai-tuin had ik het wel weer gezien. De entreeprijs bleek alleen een heel stuk lager te zijn dan m'n vriendjes van de Lonely Planet hadden gezegd. Ik twijfelde of ik toch niet naar de grot zou moeten gaan. Misschien was ik een beetje te moe vanochtend en had ik te snel opgegeven... Ik besloot toch maar een gokje te wagen. Nam een bus terug naar Anshun en meteen daarna eentje naar Zhijin. Dit is een stad een uurtje van de grot vandaan.

In Zhijin was verder niets te beleven. Ik was moe en wilde graag een bedje vinden, maar dat was nog niet zo gemakkelijk. In de hele provincie ben ik namelijk niemand tegen gekomen die Engels sprak. Wel vonden de Guizhou-anen het geweldig leuk om me met z'n allen uit te lachen en na te wijzen. Met mijn Chinese gehakkel vond ik uiteindelijk een tweepersoons kamer met eigen badkamer voor 8 euro. Het moet ongeveer als volgt geklonken hebben: "Te duur, niet hebben zo veel geld, jij weten hier in Zhijin wel of niet hebben goedkope kamer?" Maar misschien klonk het toch niet zo heel erg raar, aangezien Chinees gewoon een rare taal is en ik misschien wel behoorlijk dicht in de buurt zat. Ik was verschrikkelijk moe, maar had ook honger dus ging ik maar weer naar buiten om eten te zoeken. Als een wandelende freak-show liep ik door de hoofdstraat, op zoek naar iets te eten. Ik zag 'iets' en besloot gewoon naar binnen te lopen. Iedereen begon me meteen heel hard uit te lachen. Toen ze vroegen wat ik wilde eten zei ik: "niet te heet, vegetarisch". Vegetarisch hadden ze niet dus liep ik naar het bord met het menu, wees overduidelijk willekeurig iets aan en zei: "Deze". Tijdens het eten werd ik non-stop aangestaard. Echt communiceren ging niet, maar wel kreeg ik commentaar op de manier waarop ik met stokjes at. "Haha, ze kan niet met stokjes eten, ze eet met LINKS". Ze geloofden ook niet dat ik uit Nederland kwam want ik zag er toch echt heel Engels uit. Ze vroegen of ik alleen reisde en waar mijn vriendje dan wel niet was. Ik antwoorde met "Ja" en "Thuis" en dat vonden ze daar toch stom! Ik maakte zo snel mogelijk dat ik daar weg kwam en ging terug naar mn hotel. Ik heb de dagen erna vrij veel maaltijden geskipped, als ik al dacht aan alle moeite die het zou kosten leek een appel een beter idee. Oh nee geen appel, iets wat ik zelf kan schillen... Een sinaasappel dan. In het hotel had ik nog flink veel moeite met het invullen van een formulier. Ze vroegen zoiets als "jouw komst naar China ... of ...?" Geen idee wat ze bedoelden, maar in plaats van dat ze me het formulier nu gewoon even laten zien waar in het Engels gewoon stond "reden van verblijf in China". Kortom: een flink vermoeiende dag. Ik kon er de humor gelukkig wel van inzien. Dat krijg je ervan als je zonodig van de gebaande paden af wil gaan. Toch had ik 's avonds wel een flinke dip en ging vroeg slapen.

De volgende dag stond ik wederom vroeg op en probeerde naar de grot te komen. Het ging redelijk makkelijk zodat ik daar 8.15 al was. Ik moest een uur wachten voordat er een tourgroup van 10 man gevormd konden worden. De Zhijin Cave is de grootste in China en een van de grootste in de wereld. De grootste kamer is maarliefst 150 meter hoog! De tour duurde drie uur! Hoewel het ergens wel jammer was dat overal gekleurde lichten op geprojecteerd werden was het toch helemaal geweldig. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat een grot mooier zou kunnen zijn dan deze. Wel werd ik een beetje zenuwachtig doordat de tour zo lang duurde. Ik wilde namelijk wel zo snel mogelijk weer weg uit Guizhou. Als alles vandaag mee zou zitten zou ik met allerlei bussen in een uur of 18 in Yangshuo kunnen zijn.

Eerst werden we met veel te veel mensen in een veel te klein busje gepropt terug naar Zhijin. Mijn hoofd moest ik goed proberen omlaag te houden om geen hersenschudding te krijgen van alle hobbels in de weg. In Zhijin probeerde ik eventjes snel wat fruit te kopen. 'Even snel' lukt echter niet in Guizhou. Dus moest ik weer een heel traject van uitlachen en nawijzen door. Ze vroegen natuurlijk veel te veel geld voor een beetje fruit. Ik probeerde wat af te dingen, maar ze antwoorden veel te snel waardoor ik het niet begreep. Hilariteit alom "haha, ze 'verstaat' niet, ze verstaat niet." Ik gaf het op en ging het een kraampje verder proberen. Een hele stroom mensen volgde me en keek gespannen toe wat de domme-niet-Chinees-sprekende-reus dit keer voor show zou geven. Gelukkig kon ik wel vanuit Zhijin direct een bus pakken naar de provinciehoofdstad Guiyang. Rond 18.00 kwam ik daaraan en wist zelfs nog een kaartje te bemachtigen voor de nachtbus naar Guilin. Yey! Het was met gelukt. Alleen moest ik mezelf nog even twee uur zien te vermaken in Guiyang. Ik was had het intussen helemaal gehad met de mensen daar. Ze zaten constant aan me en sommigen schrokken zich half dood als ze me tegenkwamen. Ik vluchtte een nep-MacDonalds in en at een pittige hamburger. In een internetcafe was ik erg blij met het lezen van mijn mailtjes en uiteraard mijn dagelijkse MSN-gesprek met Els. Eenmaal in de nachtbus voelde ik me weer goed, het was gelukt ik was bijna Guizhou uit! Vanochtend kwam ik om 7.00 in Guilin aan en nam een laatste busje naar Yangshou, een uurtje verderop.

Yangshuo is een van de meest toeristische gebieden in China. De perfecte plaats dus om even bij te komen van de laatste dagen. Dat is ook wel even nodig, want ik kwam er vanmiddag achter dat ik me best wel een beetje ziek voelde. Ik geloof dat het wederom een beetje te veel is geweest de laatste dagen. Ik was te moe om ook maar iets uit te voeren vandaag en voelde me nogal licht in m'n hoofd. Toch ben ik blij dat ik naar Guizhou geweest ben. Heel gek eigenlijk, het heeft echt alles in huis om veel toeristen te trekken, maar er is geen enkele vorm van toerisme te bekennen. Ik heb drie dagen lang geen enkele westerling gezien! Maar goed, ik kan in ieder geval weer een leuk avontuur toevoegen aan mijn lijstje en ga nu in Yangshuo lekker spaghetti eten en de domme toerist uithangen. Lekker puh!

O en al die Chinese plaatsnamen zeggen jullie natuurlijk helemaal niks. Om een beter idee te geven van wat ik allemaal heb uitgespookt de laatste tijd (en wat ik globaal nog ga doen)

HIER

een amateuristisch overzichtskaartje.

--------------------------------------------------------------------------------

Al elf reacties:

“Een hele stroom mensen volgde me en keek gespannen toe wat de domme-niet-Chinees-sprekende-reus dit keer voor show zou geven” Hoe vreemd moet je je gevoeld hebben! Maar wel relekst dat je dat allemaal gedaan hebt, lijkt me toch een aparte ervaring.
Geert - 09-02-07 - 11:58

Super, wat een verhaal Sanne! De ongebaande paden zijn het avontuurlijkst toch! niet ziek worden hoor…
Afke - 09-02-07 - 12:55

Tip: als ze je de volgende keer uitlachen roep dan heel erg hard: “Chinezen zijn stom!!!”. En lach ze dan uit omdat ze het niet verstaan. Pûh!
Leo - 09-02-07 - 13:31

Tjongejonge wat een verhaal. Ik kan me voorstellen dat dat uitlachen zeer vervelend is en ben je dan nog met z’n tweeen dan lach je hun gewoon uit. Verder vind ik en de rest het helemaal super wat je allemaal meemaakt. Heel veel plezier verder en knap maar gauw op. liefs
dieneke (Email) - 09-02-07 - 17:06

wat een belevenissen weer, hoop dat je ondanks t uitlachen en hongerlijden toch heel erg geniet van alles. De foto’s zijn weer super, vooral die vd watervallen, zal oma helmaal wel geweldig vinden. groetjes en liefs van iedereen, tot horens,
christa farenhorst (Email) - 09-02-07 - 19:36

Ha sus! Al weer vroeg opgestaan? Je maakt zo veel mee! Vannacht leef ik het laatste nachtje Chinese tijden voorlopig. Jammer dat ik hier niet kan msnen. Als je naar m’n lycos mailt, kunnen we misschien nog ff heen en weer mailen. Ik check het regelmatig. Maar goed idee van Leo: ‘vieze vuile poepchinezen’! Haha
Non - 10-02-07 - 01:24

HEEEEEEYYYYYY SSSSAAAANNNEEE!
Waar ben je? Ik zit op msn!
Els - 10-02-07 - 16:49

Hoi Sanne,
Voor simpele kaaskoppen als wij maak je wat mee. We kunnen ons voorstellen dat het een vreemde gewaarwording is als enige westerse reus tussen (bijna) niet te verstane, nog nooit westerlingen geziene Chineesjes. Zo iets is zeer vermoeiend, maar toch meer dan de de moeite waard!!!! Speel nu maar heel even de echte westerse toerist!!!
Groet,
Lies en Andrew
Lies & Andrew (Email) - 11-02-07 - 11:02

Sanne, al is het de eerste keer dat ik wat reply: het is erg vet om op deze manier je avonturen te volgen. En na gisterenavond (don’t ask) kanik het niet laten om deze net niet toepasselijke tekst hier te dumpen:
In China daar eet iedereen elke dag chinees
dat kan toch niet gezond zijn, altijd bami met wat vlees
daarom adviseer ik frietje met of broodje bal
want dat is wat wij eten hier tijdens carnaval
De groeten vanuit ‘t Kielegat!
Guido - 11-02-07 - 15:27

Sannneeeeh! Wederom een verhaal vol avonturen van Sanne uit China. Pfft, klinkt inderdaad vermoeiend zo’n dagje. Grappig dat je voor die mensen een echte freak was, als ik dat eerder had geweten, dan had ik je in mijn onderzoek voor m’n themacolleges verwerkt. Heb je vorige week mijn mail ontvangen? Volgens mij had ik ‘t naar je ru-adres gestuurd, das niet goed he?
Kusjes vanuit Nederland!
Karlijn - 12-02-07 - 19:21

Wow, dat is de tweede – iets uitgebreidere en minder gebagetaliseerde – versie van je avontuur. Ik zou zeggen: voel je hele stoer en neem het er even van!
Liefs!
Nora - 16-02-07 - 11:01

Geplaatst door Sanne.A 3:11 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Dorpje-hoppen


Bekijk China, Nepa, India op Sanne.A's reiskaart.

Zondag vertrok ik met mijn Amerikaanse Yale vriendjes Haley, Margaret en Kendel naar een enigszins willekeurig plaatsje dat we op de kaart van deze omgeving (xishuangbanna) hadden uitgekozen. Het plan was om in een aantal dagen dwars door het regenwoud naar een ander geheel willekeurig dorpje te gaan lopen en onderweg te proberen in dorpjes te blijven slapen. Dorpje-hoppen dus. En leuk dat het was!
Vanuit Jinghong pakten we een busje naar Menglun. Als we hadden gewild, konden we Y40 betalen om een grote botanische tuin in te gaan, maar aangezien we van plan waren om drie dagen door het werkelijke regenwoud te gaan lopen zagen we het nut er niet zo van in. We probeerden al snel naar het plaatsje Mengxi te gaan, wat ons uitverkoren beginpunt was. Een meneer met een grote gemotoriseerde driewieler wilde ons er wel heen rijden voor Y5 p.p. Eenmaal in Mengxi aangekomen was het al etenstijd dus hingen we wat rond bij de BBQ. Hoe we in godsnaam een slaapplaats gingen regelen was nog compleet onbekend. Haley spreekt erg goed Chinees dus vertelde ze aan de vrouw van de BBQ wat onze plannen waren. En tadaa, drie minuten later was de tamtam al in werking gezet en stond er een mevrouw voor ons die ons een slaapplaats aanbood. Dat ging makkelijk! Ze woonde net iets buiten het stadje in een traditioneel Dai-dorpje. De Dai zijn een van de vele etnische minderheden die in dit gebied wonen. De mensen waren verschrikkelijk gastvrij en ontzettend nieuwsgierig. Via Haley konden we met ze praten en ik ving ook wel het een en ander op. De zinnen die ik verstond waren "Jij bent groot", of "Hoe groot ben jij?"of "1.84! Dat is Groot", of "Mannen zijn groter dan vrouwen dus jij bent als een man." Het leuke was dat Margaret zelfs nog 4 centimeter groter is dan mij, dus kreeg ik niet alle aandacht. Een voor een kwamen alle dorpelingen ons aanschouwen en elke keer moest Margaret of ik even naast diegene gaan staan, waarna de rest keihard ging lachen. Zelfs het dorpshoofd kwam even om het hoekje kijken. We werden meegenomen naar de acrobatenshow die toevallig die avond in het dorp te zien was. Daarna namen ze ons mee naar (alweer) een BBQ. Deze keer konden we niet veilig kiezen voor de tofu en groenten, maar kregen we verschrikkelijk hete gebakken varkensmond, huid en lever voorgeschoteld. We sliepen op matjes op de grond. De volgende dag kregen we nog een rondleiding door het dorpje en daarna begon onze wandeltocht door de rimboe.

We waren op zoek naar een voetpad met kleine dorpjes ernaast. Jammer alleen dat de meeste wegen in China grote zandwegen zijn waar constant grote trucks overheen rijden. Na uren lopen zagen we ineens een brug aan de rechterkant. We vroegen mensen waar het naartoe liep en helemaal duidelijk was het niet, maar het was in ieder geval een voetpad. We besloten het er gewoon op te wagen en dat was de beste beslissing ooit, want het was precies wat we zochten. Het pad liep dwars door de bergen en tropische bossen en na een uur bereikten we een heel klein dorpje. Een slaapplaats vinden was hier iets minder gemakkelijk dan de dag ervoor want alle mensen leken zich schuil te houden voor ons. Na een paar mislukte pogingen zagen we een raar karretje aankomen vanuit de bergen. Een oude opa stapte uit en we besloten erop af te gaan. Hij was helemaal blij toen hij ons zag en bood ons onmiddelijk een slaapplaats aan! Het dorpje was een traditioneel Yi-dorpje, weer een andere minderheid. Er woonden 16 'echtgenoten'. Heel erg arm waren de mensen hier geloof ik niet, er was zelfs een TV in huis. Verder was het wel een erg primitief onderkomen met overal rondlopende kindertjes, varkens en kippen. De 'WC' was ook heel avontuurlijk en bestond eigenlijk gewoon uit een paar planken waarop je moest staan, zodat je van de berg af kon plassen. Op het vuur werd een maaltijd voor ons bereid en het was heerlijk. Chinese kool en rijst, het dagelijkse eten van een Chinese boer. Na het ontbijt, dat bestond uit Chinese kool en rijst, begonnen we aan de verschrikkelijk lange derde dag. Eenmaal op weg konden we het dorpje even later onder ons zien liggen. Waar de mensen zich gisteren nog voor ons hadden verscholen, stond nu het complete dorpje buiten om ons uit te zwaaien.

Om 10.00 begonnen we met lopen. Het was lekker warm en zonnig. Het grootste deel van de dag liepen we bergop door het verschrikkelijk mooie groene landschap. Het was vermoeiend! We hadden niet echt een idee hoe ver het zou zijn tot het einde van het pad en mijn goedkope kleine rugzakje was niet echt goed voor mijn rug. De afstanden tussen de dorpjes was flink groter dan de aardige Yi-opa ons had verteld. Onze watervoorraad begon al aardig op te raken toen we plotseling een dorpje bereikten. Een meisje slaakte een enorme gil toen ze ons zag, maar toen we (lees: Haley) haar gerust hadden gesteld vulde ze onze waterflessen met liefde aan. Compleet kapot kwamen we tegen de avond in een piepklein dorpje aan. Na een keer vragen was het meteen alweer raak, we hadden een slaapplaats! Het was een stuk primitiever in dit yao-dorpje. Communiceren ging niet zo gemakkelijk als de andere twee nachten, maar de mensen waren alweer te vriendelijk voor woorden. Ook kan ik nu met zekerheid zeggen dat ik eindelijk mensen heb ontmoet die nog nooit eerder een westerling hebben gezien. We zaten buiten op kleine krukjes en voor me stonden drie kinderen op rij een kwartier lang, letterlijk met hun mond open naar me te kijken. Na onze boeren maaltijd konden we op matjes op de grond slapen. Het was hard en koud dus echt slapen deed ik niet.

De laatste dag was verschrikkelijk vermoeiend. Mijn rug was niets meer waard, ik had amper kunnen slapen en mijn voeten voelden aan als grote blaren. De omgeving was nog steeds even mooi, maar het was genoeg geweest, we hooptsen snel in Yaoqu aan te komen. Na een uurtje of vier wandelen bereikten we het stadje, vanwaar we een bus pakten naar Mengla en daarna terug naar Jinghong. Ik was kapot! Ik kon al uren nergens anders aan denken dan aan eten, dus zette ik het op een schranzen in een cafeetje. Daarna kon ik nergens anders aan denken dan aan SLAPEN dus ging snel mn bedje in. Het was blijkbaar allemaal even iets teveel geweest want ik ben vanacht flink ziek geweest en heb net niet mn hele bamboehut ondergekotst (wel daarbuiten ) Vandaag heb ik de hele dag ziek in mn bedje gelegen. Maar het maakt allemaal niet uit, want het was het dubbel en dwars waard. Ik heb drie dagen lang door de tropen gelopen, een kilometer of 45 over een pad waar misschien eens in de twee jaar een buitenlander overheen loopt. Voor diegenen die zich afvragen of ik me niet schuldig voel over het slapen bij die arme dorpelingen. Nee, want uiteraard betaalden we overal een bescheiden bedragje om de kosten te dekken. Daarnaast is het voor elk gezin waar we geweest zijn een enorme eer geweest om ons onderdak aan te bieden.

Ik heb me enorm in moeten houden om dit blogje niet nog veel langer te maken want ik zou er nog zoveel meer over kunnen vertellen! Maar goed, ik moet ook wat verhalen overhouden om persoonlijk aan jullie te vertellen als ik weer terugkom natuurlijk!

Liefs, Sanne

--------------------------------------------------------------------------------

Al twaalf reacties:

Ik vind dit erg indrukwekkend. Heb je voldoende foto’s gemaakt? Hopelijk is je ziek-zijn ook weer gauw over en dan resteert deze ervaring.
Kees - 01-02-07 - 12:26

Wow, dit klinkt echt vet! Ik al denken dat ik grote avonturen beleefde in the UK, maar vergeleken bij dit…
You’ve got mail!
Els - 01-02-07 - 12:45

Wow. Impressive. Je maakt echt veel spectaculairs en bijzonders mee! Gelukkig wij ook een beetje op deze manier.
Nora - 01-02-07 - 13:36

Omg, dat klinkt echt zooo vet! Dan heb je pas echt het gevoel dat je helemaal weg bent! Wel fijn dat jullie een beetje met die mensen kunnen communiceren zodat je ze kan duidelijk maken dat je niet alleen heel lang bent, maar ook graag wil eten en slapen! Moet je vaker doen! Beterschap nog en slaap ze!
Geert - 01-02-07 - 13:51

Leest als een resigids Sanne, erg mooi verhaal en erg levendig beschreven.
Deze keer dus geen gezeik over wat dan ook ;)
保持好工作!
Leo - 01-02-07 - 16:53

Wat ongelovelijk mooi dat je zoiets kan meemaken. Het is niet voor te stellen. Ben heel benieuwd naar de foto’s. Ik hoop dat je gauw opgeknapt ben.
Groetjes
ineke (Email) - 01-02-07 - 19:33

Mooi zeg. Het lijkt Peking Express wel :)
Chris - 01-02-07 - 22:43

RESPECT!!! En ik wilde nog wel gaan klagen over alle heuvels die ik moest beklimmen hier in Athene! Hoop idd dat je snel weer beter bent, en dat je je dan nog zo goed voelt.
Anouk - 01-02-07 - 23:12

Tsja, wat kan ik er nog meer over zeggen dan: phat!
Mirjam - 01-02-07 - 23:19

RTL Travel eat your heart out! Mooi verhaal!
Nils - 03-02-07 - 00:14

VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET (behalve dat ziek zijn natuurlijk) VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET!VET
Bart - 03-02-07 - 17:17

oooh echt supergaaf Sanne!
Janneke - 03-02-07 - 19:40

Geplaatst door Sanne.A 3:09 Gearchiveerd in China Reacties (0)

(Berichten 31 - 35 uit 47) « Pagina .. 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 »