Een Travellerspoint blog

Chinese 'genees'kunde

Ik ben inmiddels met mijn vierde studieweek bezig. Het gaat allemaal wel goed. Ik studeer niet meer zo belachelijk veel als in de eerste twee weken inmiddels, want 'studeren' houdt bij Chinees vooral 'onthouden' in en na een tijdje is je hoofd gewoon vol. We hebben elke week zo'n honderd nieuwe woordjes en een dictee of twee. Hoe middelbare school klinkt dat! We hebben ook gewoon les, gaan naar school, maken huiswerk en hebben klasgenootjes. Maar goed, m'n dictee's maak ik allemaal wel prima en vandaag heb ik mijn eerste toets terug gehad. Ik was eerlijk gezegd een beetje vergeten te leren voor de toets, maar ik had alsnog een 8.6! Kippetje eitje dus, maar dan niet helemaal. Ik merk wel dat ik het woordjes-leren goed bij moet houden om niet heel snel achter te raken. Af en toe sta ik zelf van mijn Chinese-skills te kijken. Toen ik anderhalf jaar geleden begon met Chinees, deed ik dat eigenlijk met de instelling 'Mwahaha, Chinees, das onmogelijk! Maar misschien kan ik na de minor wel wat woordjes zeggen, dat zou leuk zijn.' En hoewel je tijdens de lessen zelf niet zo goed doorhebt hoeveel je vooruit gaat, kom ik er af en toe achter dat ik al vrij veel kan zeggen. Zo moesten we laatst met drie 'klasgenootjes' praten over op vakantie gaan in China. We hadden net de woordjes 'Sicuan' en 'bergbeklimmen' gehad, dus besloot ik te vertellen over een dag in de provincie Sichuan: "Twee maanden geleden was ik in Sichuan. Ik wilde samen met een andere Hollanders naar Emei shan gaan om door de bergen te lopen. Het duurde alleen heel erg lang voordat we de goede bus hadden gevonden. De hele reis verliep nogal moeizaam en uiteindelijk kwamen we aan het einde van de middag pas op onze bestemming aan. Toen bleek ook nog eens dat we 100 kuai moesten betalen om op de berg te mogen. We vonden het nogal veel geld en hadden te weinig tijd dus besloten we maar om terug te gaan." Hu-hu-huh?! Ik bleek alles te kunnen zeggen om over die dag te vertellen... Natuurlijk met de nodige schoonheidsfoutjes, maar mijn klasgenootjes leken te begrijpen wat ik zei.

Maar goed, 'school' is leuk, maar ik moet toch zeggen dat ik na een hele maand Shanghai wel weer reiskriebels begon te krijgen. Regelmatig vond ik mijn Lonely Planet in mijn handen aan en op internet blijf ik maar onbewust naar goedkope treinkaartjes/vliegtickets zoeken. Tijd voor een weekendje Nanjing dus. Vrijdag vertrok ik om 21.30 met een langzame, overvolle, stinkende trein richting Nanjing. Om 3.00 kwam ik aan in het hostel en ging meteen m'n bed in. Zaterdag stond ik redelijk op tijd op om flink veel Nanjing te gaan bekijken. In Nanjing is echt te veel geschiedenis te vinden. Nanjing was twee maal de hoofdstad van China en de hoofdstad van the Taiping Heavenly Kingdom. Ook is er het mausoleum van Sun Yat Sen te vinden, vond hier de Nanjing Massacre plaats en werd natuurlijk het verdrag van Nanjing getekend, wat een einde maakte aan de eerste Opium Oorlog.

Mijn eerste stop was het mausoleum van Sun Yat Sen. Meteen na zijn dood zijn de Chinezen begonnen met het bouwen van een gigantisch complex in de vorm van een bel voor hun vader des vaderlands. Ik klom de vele trappen op en liep het gebouw in. Ik stond een beetje te staren naar het liggende standbeeld waar Sun onder ligt. Na een paar seconden kwamen er drie tourgroups tegelijk binnen stormen met van die gidsen met vlaggetjes. Ik vluchtte snel weer naar buiten en ging richting uitgang. Ik merkte toen pas dat ik de laatste weken iets gemist had: frisse lucht! Het mausoleum is namelijk bovenop een berg gebouwd met alleen maar bossen eromheen.

Daarna vertrok ik richting het Nanjing Museum vol goede hoop dat er Opium Oorlog geschiedenis te vinden zou zijn. Maar helaas, alleen maar oude muntjes en scherven. En ik ben geen Anouk, dus ik had het snel gezien. Ik nam een overvolle bus terug naar mijn hostel. Ik had geen idee waar we precies reden en ik stond ergens vast geklemd in het midden van de bus, zodat ik niet naar buiten kon kijken. Ik probeerde te onthouden in welke richting we reden en toen ik dacht dat ik er zo ongeveer wel zou zijn, stapte ik uit. Nou ja, probeerde ik uit te stappen. Ik duwde mezelf heel hard richting uitgang, maakte een duikvlucht en *POK* stootte mijn hoofd nogal hard. Na wat rondgeduizeld te hebben liep ik terug naar het hostel.

Daar raakte ik aan de praat met een Nederlands meisje die Chinese geneeskunde studeerde. Na een tijdje zei ik dat ik nogal hoofdpijn had, waarschijnlijk door het voorval in de bus. Maar het zou ook ergens anders van kunnen komen, want ik heb nu eenmaal nogal vaak last van hoofdpijn. Ze begon me een aantal vragen te stellen en zei: "O ik weet het al, het zit vast in je nek. Daar komt je hoofdpijn vandaan." Volgens haar is mijn houding niet goed en moet ik mijn schouders meer naar achteren houden. Daardoor zit er een blokkade in mijn schouder en krijg ik hoofdpijn. Ja dat zal allemaal wel dacht ik nog, maar er bleef ook een Chinese dokter in het hostel slapen. Hij kwam tot dezelfde conclusie. Mirjam begon vervolgens die blokkade eruit te masseren. AUW! Ook lieten ze me gemberthee drinken en zou ik twee keer per dag oefeningen moeten doen om de blokkade vrij te houden. Hmpfff. Wat ik er ook allemaal van vindt, Mirjam heeft wel degelijk de connectie tussen schouder en hoofd bewezen. Ik kreeg namelijk 's avonds verschrikkelijke hoofdpijn. "Ow" zei Mirjam, "Sorry, dat zou wel eens van mij kunnen komen..." Ik kon niet veel anders dan om 21.00 mijn bed in gaan.

Zondag wilde ik nog naar een museum over the Heavenly Kingdom of Taiping. Dat heb ik namelijk altijd al een van de meest bizarre verhalen uit de Chinese geschiedenis gevonden. Het gaat ongeveer als volgt: Ergens rond 1860 woonde ene Chinees in Canton. Hij kwam daar in aanraking met het Christendom en had op een nacht een vreemde droom. Hij zou de derde schakel zijn in de heilige drieeenheid. De vader, de zoon en... ja hij dus. Hij zou het kleine broertje van Jezus zijn en was hier op aarde om de duivel te verdrijven. China werd op dat moment geregeerd door de Manchu's en tsja, dat zou de duivel dan wel zijn. Hij stichtte een heilig koninkrijk, vocht tegen de Manchu's en viel stad na stad binnen met zijn leger. Hij wist een gigantisch gebied onder controle te krijgen rondom Shanghai. Na een jaar of 14 stortte het hele zooitje in en waren er zo'n 20 miljoen Chinezen minder. Bizar dus! Ik had me best wel verheugd op het museum, maar het viel nogal tegen. Het bestond uit muren vol met documenten in het Chinees. Daaronder stond dan in het Engels een bordje met wat het was. Maar daar valt niet zoveel van te leren verder. Daarnaast had ik nog steeds flinke hoofdpijn.

's Middags ging mijn trein om 13.30 alweer terug. Ik zei gedag tegen Mirjam, na haar natuurlijk nogmaals hartelijk bedankt te hebben, en ging richting treinstation. Mijn kaartje had deze keer 8 euro gekost in plaats van 4,5. Daardoor mocht ik deze keer met de hyper-moderne comfortabele en snelle trein terug naar Shanghai. Nog geen drie uur later kwam ik 'thuis' aan.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zeven reacties:

Rare jongens, die Chinezen! En hoe kun je oude scherfjes en muntjes nou niet leuk vinden?!
Anouk - 26-03-07 - 15:26

Wat een reizen wederom! Hoe is het nu met je hoofdpijn? 0_0
Daniel - 26-03-07 - 16:20

Hey Sanne,
Chinese woordjes, Chinese musea, Chinese stadjes: leuk verhaal! Hopelijk voelt je hoofd weer goed en heeft de Chinese ‘geneeskunde’ toch effect gehad :). Superleuk ook om ff weer via de telefoon met je te praten. En dat abrupte einde pakken we wel weer op! Succes met ‘school’, je ‘klasgenootjes’ en woorden leren.
Karlijn - 26-03-07 - 20:09

H-h-h-h-huh, wat doe ik ineens in het verhaal?!
Mirjam - 26-03-07 - 21:51

Lekkere kwakzalvers hebben ze daar: het werd alleen mar erger! je wilt echt niet weten hoe leuk het was om je blog te lezen wetende dat ik het allemaal al wist, omdat we gebeld hebben! Relaxed.
Liefs.
Nora - 27-03-07 - 18:21

Hoi Sanne,
Lijkt ons heel moeilijk chinees lezen en spreken (kan je daar hoofdpijn van krijgen?). We zijn benieuwd hoe het reisverslagje echt in het chinees klinkt. Dus als je terug bent horen we het graag. Succes met de studie en het backpacken.
Zai jian
Lies en Andrew
Lies & Andrew (Email) - 27-03-07 - 20:54

Heuuuy Sannuuuh!
We hebben al lang niet meer gemsnd, en ik heb alweer ‘n hoop gemist zo te lezen! Vanaf nu ben ik weer dagelijks in de bieb te vinden, dus ik spreek je vast snel weer.
Els - 28-03-07 - 11:14

Geplaatst door Sanne.A 7:39 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Boom Boom

Terwijl ik een paar weken geleden mijn mail aan het checken was, hoorde ik vaag Benji uit Nieuw Zeeland vertellen over een club die 'Boom Boom' heette. Mijn mailtjes waren plotseling een stuk minder interessant en ik vroeg hem of er echt een club was die zo heette in Shanghai! Daar moest ik natuurlijk wel heen! Even later zei hij dat hij zich vergist had, de club heette 'Bon Bon'. Het was een hele populaire all-you-can-drink discotheek. Ik had spontaan een stuk minder zin om naar die tent te gaan. Sinds vanochtend heb ik echter een andere reden om nooit naar de 'Bon Bon' te gaan. Gisteren was ik uitgenodigd om met vier Hollanders te gaan eten. Rogier en Saskia studeren allebei aan de JiaoTong Universiteit en verder was Saskia's vriend er en een via-via vriend van Rogier. We gingen naar een all-you-can-eat Braziliaanse BBQ. Er zijn ontzettend veel van dat soort restaurants in Shanghai en daar kan je dan flink onbeperkt vlees bunkeren voor een paar euro. En lekker! Het was wel ontzettend raar om in een groepje te zijn met alleen maar Nederlanders. Ik betrapte mezelf er meerdere keren op dat ik zinnen in het Engels wilde beginnen.

Na het eten wilden we nog ergens wat gaan drinken. Ik had eerst niet zo heel veel zin, want de laatste paar keren dat ik uit ben geweest in Shanghai waren niet echt denderend geweest. Zo ben ik woensdag 'ladies night' naar the Mint geweest. Gratis drank tot 0.00. Alleen kan je dan geen biertje bestellen, nee je moet aan de martini's en meer van dat soort rotzooi. Ik was er met Alexia en haar halve klas. Ze waren allemaal perfect gekleed en gingen zo nu en dan hun make-up bijwerken in de WC. Nee, geef mij dan maar gewoon de Merleyn hoor! Maar goed, Saskia wist een leuke tent genaamd Mural en aangezien Saskia in Nijmegen had gestudeerd en dezelfde kroegen leuk vond als ik, had ik toch wel zin om mee te gaan. De entree was 100 kuai en daarvoor kon je onbeperkt drinken tot 2.00, inclusief gewoon bier. Het was absoluut de leukste tent die ik tot zover in Shanghai heb gezien. Qua muziek, sfeer en percentage Aziaten had het net zo goed een hippere versie van de Merleyn kunnen zijn eigenlijk. Ik heb flink onbeperkt bier, tequilla en witte russen zitten drinken. Ook wat andere studie-vriendjes kwamen naar de Mural en serieus, het voelde wel weer vertrouwd om gewoon Engels tegen ze te kunnen praten in plaats van Nederlands... Om 2.30 probeerden we nog naar een Chinese club te gaan, maar die ging net sluiten. Ik lag uiteindelijk om 3.30 in mn bedje. Eindelijk een keer echt leuk uit geweest in Shanghai!

Ik lag vanmorgen met flinke hoofdpijn in m'n bed en werd om 12.00 door Rogier gebeld. "Ja hallo, ben je thuis? OK, het klinkt raar maar ik kan mjin kamer niet in en ik MOET echt even slapen. Zou ik misschien in jou bed kunnen gaan liggen?" 10 Seconden later stond hij voor mijn deur: blouse en broek onder het bloed en een mooie rode lip met flinke hechtingen erin. "Ja schrik maar niet, ik leg het wel uit."

Dit is voor zover ik weet het verhaal: Rogier was gisteren na de Mural nog naar de Bon Bon geweest. Ook daar is het all-you-can-drink en was flink gezellig geweest. Ergens laat op de avond was de jongen met wie hij samen was naar huis gegaan. Rogier stond buiten, maar moest zijn jas binnen gaan halen om ook weg te gaan. En toen bleek dat ze de tent toch beter Boom Boom hadden kunnen noemen. Ik snap het verhaal niet helemaal, maar in ieder geval hebben de uitsmijters Rogier behoorlijk ik elkaar getimmerd. Met als klap op de vuurpijl een flinke ram tegen z'n lip. Hij bloedde als een rund en kwam op het politiebureau terecht. Natuulijk kon weer niemand Engels spreken en duurde alles uren en uren. Rogier werd flink pissed, omdat hij naar het ziekenhuis wilde om naar z'n lip te laten kijken. Na veel te veel tijd werd hij naar het ziekenhuis gebracht. De lip werd gehecht en daarna moest hij weer terug komen op het bureau. Ik geloof dat het politiegebeuren allemaal wel zo'n beetje afgerond is nu. Hij had te horen gekregen dat er elke week wel een voorval was als dit: de uitsmijters van de Bon Bon schijnen allemaal ex- soldaatjes en nogal aggressief te zijn. Om 12.00 was Rogier weer op de campus. Zijn sleutel had hij echter niet, want die zat in z'n jas en die moet hij vanavond op gaan halen samen met de politie. Ook zijn kamergenoot was niet thuis. Op dit moment ligt hij dus compleet knock-out in mijn bed te slapen.

Mijn hoofdpijn valt relatief gezien eigenlijk best wel mee...

--------------------------------------------------------------------------------

Al vijf reacties:

Eeek…errr….ehm….tja….nasty
Leo - 17-03-07 - 11:06

Wat een vechtpartijen in het buitenland! Nee, kom dan maar gewoon naar Nijmegen in de Merleyn biertjes drinken met Nora en Els en mij (om maar een selectie te noemen). Of vanavond naar de Shamrock/O’Sheas voor St. Paddy’s. Btw, jij ook een happy saint patrick’s day natuurlijk. Hopelijk hebben ze in shanghai ook iets leuks voor ierse feestjes…
Maarre, er ligt nu dus een vreemde kerel in jouw bed te slapen. Dat zal Bouke leuk vinden! Ik zal hem wel troosten met een Triviantcompetitie. Denk je dat het werkt? Nee, ik denk het eigenlijk ook niet. Maar goed, die Mural-tent klinkt verder oké, misschien doordat het ook met een M begint, net als Merleyn?!
Echt, deze reactie wordt té lang, ik mail je binnenkort wel weer! :) Voor nu dikke knuffel.
Anouk - 17-03-07 - 13:37

Hmmm, lekkere gastjes daar die boomboomers! Tsss…
Maar wel relaxed dat je een potentiele stamkroeg hebt gevonden! Maar ik vind het wel een beetje eng dat je ondertussen beter Engels dan Nederlands praat, hoe moet dat nu straks.
Ik ga je denk ik morgen mailen,w want net als Anouk heb ik de neiging veels te veel te typen nu.
Succes met je hoofdpijn en duizend liefs!
Nora - 17-03-07 - 15:21

Sjesus! Blijf maar veilig in Mural, jij!
Els - 18-03-07 - 13:58

tsja…fijn zulke uitsmijters!
Afke - 19-03-07 - 15:45

Geplaatst door Sanne.A 7:38 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Meant to be?

Ruim een maand geleden zat ik op een dakterras in Kunming. Na vele veel te koude dagen in Noord China zat ik in m'n T-shirtje een boek te lezen. Naast me zat een meisje met een grote zonnebril van de zon te genieten; Anne uit Canada. Zoals backpackertjes dat doen begonnen we tegen elkaar aan te praten en de volgende dag gingen we samen langs het meer lopen. Ook wisselden we email adressen uit, want we zouden globaal dezelfde kant op reizen, alleen in een ander tempo. Vijf dagen later was ik met vier mensen samen op weg naar Dali. We kwamen daar aan het begin van de avond aan. Terwijl we de hoofdstraat van Dali inreden, zag ik plotseling Anne langs de weg staan. Ik ramde flink hard op het raam en we zwaaiden even naar elkaar. Verder heb ik haar niet meer gezien... in Dali dan tenminste. Ik bleef een dag of wat hangen in Dali, at westers eten en kon het goed vinden met mijn reisgenootjes. Toch werd het na een paar dagen tijd om verder naar het Noorden te gaan. Ik vertrok naar Lijiang om mensen te vinden die samen met mij een driedaagse wandeltocht wilden maken. Vlak voordat ik op weg ging naar het plaatselijke cafe in Lijiang, kwam Anne het hostel inlopen. Wat toevallig! We dronken samen wat, maar de volgende dag ging ze alweer richting het verre Zuiden van de provincie Yunan. Ik deed de wandeltocht en ging nog iets noordelijker naar Zhongdian, waarna ik terugkeerde naar Kunming. Hoewel ik in een ander hostel bleef slapen dan de vorige keer, moest ik toch even langs 'the hump' om wat te regelen. Ik wilde net mijn eten gaan bestellen en daar was Anne weer. Ze was een weekje in het Zuiden geweest en had de volgende dag een vlucht naar Hong Kong geboekt. Ze zou daar gaan studeren, dus zou het wel de laatste keer worden dat we elkaar tegenkwamen. "Nou, nu zullen we elkaar echt wel niet meer zien."

We zeiden elkaar gedag en ik begon aan de rest van mijn reis: eerst naar het tropische uiterste zuiden van China, daarna naar de verschrikkelijk moeilijk bereisbare, maar zeer vette provincie Guizhou om uiteindelijk in het laidback backpackersparadijs Yangshou aan te komen. Terwijl ik mijn ontbijt at op de derde dag in Yangshuo hoorde ik plotseling een bekende stem: Anne! Nu werd het toch wel echt TE toevallig allemaal! Ze was al een paar weken aan het studeren in Hong Kong en was voor het weekend naar Yangshuo gevlogen. Nog met haar backpack op haar rug was ze op zoek naar een hostel en kwam mij tegen. Ik vroeg nog of ze mee ging met 'asshole fishing' die avond, maar wegens communicatieproblemen heeft ze me niet meer kunnen bereiken. Tot zo ver Anne.

Mijn eerste studieweek verliep prima. Mijn Chinees was behoorlijk achteruit gegaan doordat mijn lessen in Nederland acht maanden geleden geeindigd waren. Natuurlijk pik je wel weer wat op tijdens het reizen, maar dat blijft toch beperkt tot: "Waar is het hotel?", "Hoe laat komt de bus aan?" en "Wat?! Das veul te duur!". De gesprekken met mijn amper-Engels-sprekende (en snurkende) Japanse kamergenootje verliepen behoorlijk moeizaam, aangezien ik totaal niet uit mijn woorden kon komen. Maar elke dag dat ik naar mijn les ging, merkte ik dat het een stuk makkelijker ging dan de vorige. Mijn eerste les was vorige week luisterles geweest en ik werd behoorlijk wanhopig als ik dat Chinese getetter hoorde op dat slecht verstaanbare bandje. De luisterles van gisteren echter, was al bijna kippetje-eitje te noemen. De gesprekken met Rui verschuiven ook zo langzamer hand van het Engels naar het Chinees. Ik ben dus uiteindelijk flink blij met mijn kamergenootje, want als iets goed is voor mijn taalvaardigheid, dan is het wel een niet-Engels-sprekende kamergenoot. Ook blijkt ze gewoon ontzettend aardig en grappig te zijn. Gisteren vroeg ik haar of ze samen met me wilde eten. Ook mede-Hollander Rogier ging mee. Rogier zit in de laagste klas (baby-chinese ) en spreekt dus geen woord Chinees. Ik moest daar de tolk uit gaan hangen en dat ging natuurlijk niet fantastisch, maar eigenlijk wel beter dan ik verwacht had. Niets dan goede hoop voor mijn studie hier dus. Totdat ik vandaag hoorde dat gemiddeld slechts 20% slaagt voor de final test... (Tenzij je al betaald hebt voor het volgende semester, dan slaag je altijd) Maar dat zien we dan wel weer.

Vrijdag was ik met drie vrienden uit eten geweest. Daarna wilden we nog ergens een biertje drinken en misschien wat poolen. Na lang nadenken, stelde ik voor om naar het hostel te gaan. Kate's ouders werken in Shanghai en hebben een heuse driver. We belden de driver op en werden in stijl van het restaurant naar het hostel geescorteerd. Ik zei wat vrienden gedag en moest naar de WC. Onderweg keek ik vluchtig naar links om te kijken of er een computer vrij was. Nee, allemaal bezet. Dus ik liep verder... wacht even... what the f*ck! Anne!

Anne zat op een computer te wachten in het hostel in Shanghai... Mijn hart ging even flink te keer, want dit was toch wel even iets meer dan 'toevallig' te noemen onderhand. Maar goed, ze was het echt. Ze had een week vrij en was net twee uur eerder op het vliegveld aangekomen. Ze ging in een week tijd langzaam terug richting Hong Kong. Zaterdag spraken we af, zodat ik haar een sightseeing tour kon geven. Dat was mooi een goed excuus om zelf nog een aantal dingen te gaan bekijken, want ik heb zelf eigenlijk nog niet zoveel de toerist uitgehangen hier. We gingen naar Pudong (zeg maar de skyline van Shanghai), namen een ferrie naar de Bund en liepen door Old Town. 's Avonds gingen we uit eten en zeiden elkaar weer gedag. "Nou, nu zullen we elkaar echt wel niet meer zien" leek een beetje raar om te zeggen. Want natuurlijk zie ik Anne nog een keer. Ergens in een internetcafe in Madrid ofzo, of een bergdorpje in Peru. Ik zou er niet meer van staan te kijken hoor. Nee, waarschijlijk zie ik haar over een paar weken weer, als ik een weekendje naar Hong Kong ga. Het zou het veiligst zijn om dan wat af te spreken natuurlijk, maar ik kan ook gewoon de gok nemen en haar spontaan tegen het lijf lopen in een all-you-can-eat HotPot restaurant... ofzo.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zeven reacties:

Heej (S)anne!! Leuk man! Toch nog een constante factor in al jouw wervelende avonturen. Maar pas op: misschien heeft ze stiekem een zendertje in jou geplaatst en is ze een geheime spion voor één of andere obscure organisatie.
Nederlandse knuffel van Karlijn :)
Karlijn - 13-03-07 - 15:19

Hallo Sanne. Ruim een miljard Chinezen en jij loopt iedere keer weer tegen de zelfde (niet-Chinese) persoonlijkheid aan, hoe doe je dat toch? Succes en veel plezier verder.
Bart - 13-03-07 - 19:37

Ik ga het niet zeggen… ik ga het niet zeggen… neeee, neenee… OK
WAT IS DE WERELD TOCH KLEIN, nou nou.
Zo, dat lucht op!
Wat een toevalligheden allemaal, leuk verhaal!
Nora - 13-03-07 - 20:34

Klinkt freaky, maar cool! Om me bij Nora aan te sluiten ga ik nu zorgen dat je de rest van de dag een heel naar liedje in je hoofd hebt mwoehaha It’s a small world after all, it’s a small world after all, it’s a small world after all, it’s a small world after all. Het melodietje moet je er even zelf bij doen, maar ik denk dat je hem nog wel kent…
Anouk - 14-03-07 - 14:02

Toeval? Daar ken ik nog ‘n leuke mop over. Het is geel en als je het tegen de muur gooit gaat bij de buren de telefoon…\n\nVet verhaal, Sanne!
Els - 14-03-07 - 14:05

I don’t get it, Els?
Karlijn - 15-03-07 - 13:39

Ken je die mop niet over toeval? Typisch gevalletje van groep 8 humor. Ik heb ‘m nooit echt begrepen, dus als iemand zich geroepen voelt om ‘m uit te leggen.
Dus. ‘Het is geel en als je het tegen de muur gooit gaat bij de buren de telefoon?’ ‘Puur toeval.’ Ik heb me altijd afgevraagd waarom puur toeval geel moet zijn, maar dat terzijde.
Els - 15-03-07 - 15:08

Geplaatst door Sanne.A 7:36 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Bereikbaarheids update

Ja, ik woon er al een tijdje, maar hier is dan mijn adres:

Sanne Albers Room no. 508
SIE,SJTU (Tao Li Yuan)
No. 1954 Hua Shan Road, Shanghai China
Zip Code: 200030

O ja, en het nummer van mijn Shanghainese mobiel die ik al drie weken heb:

0086-15821179344

--------------------------------------------------------------------------------

Al zes reacties:

Kaartje komt eraan
Bart - 09-03-07 - 20:13

Jeej, nu kunnen we je bedelven onder kaartjes, brieven en smsjes! En kijken hoe lang het nou duurt om een kaartje letterlijk naar de andere kant van de wereld te sturen
Anouk - 10-03-07 - 12:43

Bedankt!
Els - 10-03-07 - 13:26

Een veilige thuishaven voor Sanne in China, wieeeh! Sanne, als je weer terug bent, woon ik nog wat dichter bij je. Ik ben een aantal vierkante meters richting jouw huisje opgeschoven, hehe.
Karlijn - 11-03-07 - 16:19

En hoe kwamen ze op ‘Sanne Albers room’?
Jens (Email) - 11-03-07 - 20:19

YAY!!! Het heeft wat voeten in aarde, maar dan heb je ook wat!
Nora - 12-03-07 - 22:48

Geplaatst door Sanne.A 7:36 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Sashimi en het Japanse lijk

Nu we allemaal spannende verhalen aan het posten zijn, hier is de mijne: Op een dag liep ik het hostel in waar ik nog steeds veel te veel kom, omdat ik er zoveel leuke mensen ken. De spanning was te snijden en niemand zei een woord. "Did you hear?" Ik kwam net binnenlopen, dus ik had geen idee wat er aan de hand was. Er bleek een hostelgast dood te zijn. Die ochtend waren er ontelbaar veel mensen het hostel ingelopen die van alles moesten checken en doen. Even later waren ze allemaal weg, maar lag er een grote plasticzak in de gang... Vrienden van me stonden op en gingen hun mail checken met die plasticzak twee meter ernaast. Opeens kwamen er twee Chinezen met een brancard, legden de zak erop en dat was het.

Hoewel de details nogsteeds onduidelijk zijn, is waarschijnlijk het volgende gebeurd: Een Japanner van in de 40 ging 's avonds uit en nam een meisje mee naar het hostel. Na sex gehad te hebben blies hij zijn laatste adem uit. Het meisje verliet in schrik om 4.30 het hostel en 's ochtends werd de Japanner dood in zijn bed aangetroffen. Maar Shanghai is een stad en een flinke ook. En in steden wordt geroddeld, dus we hebben al verhalen gehoord over 'de hostelmoord'.

Even iets leukers, dus van een Japans lijk, naar een Japans restaurant. Ik moet gewoon even kwijt dat ik een aantal dagen geleden met 14 mensen uit 12 verschillende landen (Australie, Nieuw-Zeeland, Thailand, Japan, China, Korea, Engeland, Zweden, Frankrijk, Duitsland, Denemarken en Nederland) naar een Teppanyaki restaurant ben geweest. Daar mochten we onbeperkt eten en drinken. Ik heb me lam gegeten aan de sashimi, garnalen en zalmsteak. Het was ongetwijfeld de beste maaltijd die ik ooit gehad heb (hoewel jouw zalm angstaanjagend in de buurt komt hoor Nora). Daarnaast zijn we niet bepaald zuinig geweest met de sake. Willen jullie weten wat ik ervoor betaald heb? Nou? 15 Euro! Muhahaha. In Nederland was ik serieus 200 euro kwijt geweest.

En dan zijn natuurlijk ook mijn colleges eindelijk begonnen en is er een einde gekomen aan 2,5 maand vakantie. Mijn eerste les gisteren was luisterles. Een bandje brabbelde wat in het Chinees en daar moest je dan vragen over beantwoorden. Om het nog wat erger te maken sprak de docent geen woord Engels. De eerste zinnen waren om wanhopig van te worden, maar toen ik er een beetje inkwam was het best te volgen. De tweede les was leesles. Ook deze docent sprak amper Engels, maar eigenlijk ging het heel erg goed. Het niveau bleek heel erg aan te sluiten bij me. Vandaag was de les (spreekles) zelfs misschien iets aan de makkelijke kant. Er werd flink gehamerd op de uitspraak: yuuuu, yuuuu. yuuuuuuuuuu, yuuuuuuuuuuuu. tsjuuuuuu, tsjuuuuuu. yuuuuuuuu, yuuuuuuuuu. Chuuuuuuu, chuuuuuuu. Chu-zu-qi-che, Chu-zu-qi-che. Chuuuu, Chuuuu. Ik kende nagenoeg alle grammatica en woorden, behalve 'mijn mayor is internationaal recht': wo shi faluxi guojifa zhuanye de. Ik heb inmiddels alle drie mijn docenten ontmoet en ik ben heel erg blij met ze! Ze zijn alledrie jong, grappig en goed. Ik heb elke dag drie uurtje les. Per week 6 uur spreken, 6 uur lezen en 3 uur luisteren. Twee keer 's ochtends van 8.30 tot 11.50, en drie keer 's middags van 13.10 tot 16.30. Het leuke is dat ik 15 minuten voor mijn les mijn bed uit kan rollen aangezien ik les heb in het gebouw tegenover mijn dorm.

Ook heb in een nieuwe gadget die mij kan helpen met mijn studie. Een digitaal woordenboekje. Je weet wel, zo'n ding waar Japanners altijd mee rondlopen. Maar die lopen daar niet voor niets mee rond, want Chinese karakters opzoeken is gewoon een rotkarwijtje dat veul te veul tijd in beslag neemt. Walter de Chinees nam ik mee als afdingchinees toen ik 'm ging kopen. Hoewel er 1500 op het kaartje stond (moet ik nog omrekenen? 150 euro) heb ik er uiteindelijk 1020 voor betaald. Ik moet zeggen dat ik toch wel trots was op mijn eigen afdingkunsten want eerder deze week had ik de prijs zelf al tot 1100 gekregen. En buitenlanders 'aliens' betalen hier nu eenmaal meer.

Tenslotte nog even over de tas die niet meer is. Ik ben drie keer op het politiebureau geweest. De tweede keer kwam ik met vertaler naar het bureau. Ik had alleen bonnetjes nodig van de spullen in mijn tas en mijn vertaler moest een paspoort laten zien. De bonnetjes had ik uiteraard niet bij de hand, net zo min als de vertaler een paspoort bij zich had. We konden het dus niet afronden, maar ik mocht niet weg voordat het afgerond was "because you in China en here Chinese law". Hoor die tegenstrijdigheid! Ik werd er wanhopig van, want iedereen bleef maar bladeren en bedenkelijk kijken en niks doen. Ik hield het daarbinnen niet uit en wilde alleen maar weg gaan. Het zou toch geen zin hebben als niemand Engels sprak. Op het moment dat ik weg wilde gaan heeft het echter 45 minuten geduurd voordat ze me lieten gaan. Af en toe moest ik me bedenken dat ik bestolen was en niet zelf een crimineel was, niet erg prettig... Vandaag nam ik Tina de Chinees mee en we hebben eindelijk de hele aangifte afgerond. Zoals ik al vermoedde heb ik er echter niets aan, want het enige wat ik eraan over heb gehouden is een papiertje met Chinees gebrabbel erop. Pffff, binnenkort maar naar de ambassade ermee dan.

Nou daaaaaaaaaaaaaag.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zes reacties:

Damnit. Vergeleken bij dit was mijn weekje Wales echt VEUL te doorsnee.
Els - 06-03-07 - 14:35

mm, eten, sex, dood en politie… koppel het aan elkaar en je zit midden in een detective!
Afke - 06-03-07 - 14:59

Relaxt, zo’n wereldstad :)
Daniel - 06-03-07 - 15:13

Lalala, zalm, mmmmm, zalm en GARNALEN!!! En goedkoop en zalm… en zeevruchten en sake. Hoeveel zalm denk je dat ik moet eten om mijn ticket eruit te halen?
Goed dat het bevalt allemaal en dat je meekomt en dat de lessen goed zijn. En lijken. Dat is nog eens iets anders dan ‘Crime Scene Investigation York’ haha!
Liefs en tot snel mails
Nora - 06-03-07 - 16:00

Hehe, zo maak je nog eens wat mee! :) Succes met je colleges en de Chinese bureaucratie!
Geert - 07-03-07 - 11:42

Hallo! Een lijk naast je computer, da’s nog eens wat anders dan een Dirk & Karlijn naast je informatie-pilaar in de UB! Ijzingwekkend spannend!
Anouk - 07-03-07 - 14:21

Geplaatst door Sanne.A 7:34 Gearchiveerd in China Reacties (0)

(Berichten 26 - 30 uit 47) « Pagina 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10 »