Een Travellerspoint blog

Pieken en dalen (Deel 2)

Als ik weer even terug denk aan Xi'an, zie ik weer die fantastische hostelkamer voor me. En de gezamelijke ruimte met het veel te lekkere en goedkope eten. Ook de stad zelf was prima te doen. Er stond ons een vrij lange reis te wachten voordat we uiteindelijk naar Shanghai zouden gaan. Een beetje zorgen maakte ik me er wel over moet ik zeggen. Ik zit hier al een tijdje en weet inmiddels wel hoe China kan zijn: C.H.A.O.T.I.S.C.H! Aangezien Bouke nog maar een paar daagjes in het land was, vroeg ik me wel af of het cultuur-shock-technisch wel allemaal haalbaar zou zijn. Maar hier is ons verhaal, vol letterlijke en figuurlijke pieken en dalen.

De eerste stop moest Huashan worden. Een berg die officieel anderhalf uur van Xi'an ligt. We wilden graag 's nachts op de berg overnachten zodat we de eerste dag alleen omhoog hoefden te klimmen. Als we dus rond 9.30 een bus zouden pakken zouden we ruim op tijd zijn. We kwamen slechts een kwartiertje later dan gepland op het busstation aan. En daar ontdekten we pas echt wat de meivakantie in China inhield: rijen! We kwamen al een westerling tegen die opgegeven had en zich weer naar haar hostel begaf. Wij zijn toch maar in de rij gaan staan. Een hele mooie gigantisch lange rij met bochten en alleen maar Chinezen. En het stonk uiteraard naar pis. Na anderhalf uur in de brandende hitte hadden we een plekje in de bus veroverd. Nog steeds ruim genoeg tijd om de berg op te komen. Of niet... Want na zo ongeveer een uurtje rijden begonnen er ineens een groepje Chinezen op de achterbank te gillen. Bij het openen van de motorkap kwam er duizend zwarte rook uit. Er volgde een lange tijd van zitten, buiten rond lopen, de motor afkoelen en pogingen verder te rijden. De meest geniale zet van de Chauffeur was wel dat hij het waagde om een stukje over een eenbaansweg te rijden, doordat de andere rijbaan afgesloten was. Als gevolg was er binnen no time een takelwagen ter plaatse die ons enkele kilometers verder bracht. Eenmaal in de bewoonde wereld zij de takelwagen ons gedag en volgde er weer een lange tijd van wachten, en wachten. We hadden het inmiddels wel helemaal gehad. Waar Chinezen totaal geen initiatief tonen en gewoon schaapachtig wachten tot er een oplossing gevonden word, besloten wij het heft in eigen handen te nemen en wenkten naar een taxi-chauffeur. Voor slechts 6 euro bracht hij ons in enkele minuten naar Huashan. Onderweg werden we meerdere malen ingehaald door busgenoten die het taxi-idee ook wel zagen zitten.

Veel te laat in Huashan was er weinig anders te doen dan een bed te zoeken aan de voet van de berg. Het stadje daar was lekker chinees. Dat wil zeggen dat het er naar verbrand afval stonk, het er smerig was en iedereen gezellig op tuinstoelen aan het genieten was van geBBQd vlees en bier. We vonden een spotgoedkope maar afschuwelijk lelijke hotelkamer en genoten verder van geBBQd vlees en bier.

De volgende ochtend waren we vroeg opgestaan en liepen voor achten al tegen de berg op. Het Chinese ontbijt (baozi) beviel me niet echt en Bouke nog veel minder. Ik geloof dat die ene enkele baozi de zogenaamde druppel was: "Ik moet echt ff geen Chinees meer nu!" Maar dat is vrij lastig in het echte China. Stel je voor dat je tijdens een zware inspanning een blok beton weg moet werken en dat je die de hele weg naar boven nog mee moet sjouwen. Daar is de lol gauw vanaf. We hadden ruim drie uur nodig om de berg op te klimmen. Eerst vier kilometer een schuin pad, de laatste 2,5 kilometer oneindig veel stijle trappen. Enigszins moe kwamen we op de top aan waar vele luie Chinezen met een kabelbaantje naartoe waren gekomen. Veel tijd hebben we er uiteindelijk niet doorbegracht. Gewrichten gingen pijn doen en de tijd begon wat te dringen. We hadden nog flink wat busjes te gaan om 's avonds in Luoyang aan te komen. Een kabelbaantje, busje en vier-uur-durende treinreis later kwamen we in Luoyang aan. Dolblij dat werkelijk ALLES die dag goed was gegaan!

Huashan

Trappetjes

We namen een taxi naar het hostel dat we die middag geboekt hadden. Maar wat bleek, we hadden eerder moeten boeken, want nu was er dus geen plaats meer. En daar sta je dan, dolblij dat alles tot nu toe goed gegaan was, midden in Luoyang. Ook bleek nog eens dat alle vier de hotels die buitenlanders mochten ontvangen vol zaten. Gelukkig hielp de hosteleigenaar ons heel goed. Samen met een stuk of wat voorbijgangers en mensen waarvan ik niet weet waar ze ineens vandaag kwamen werd hotel na hotel afgebeld. Uiteindelijk had iemand een vriendje die ons een vier-sterren kamer aan bood voor 30 euro i.p.v. 60 euro. Hoewel de kamer absoluut niet al die sterren waard was, was het toch een gevalletje van 'eind goed, al goed'. Het laatste probleem was dat we HONGER hadden en er niet veel westers te vinden was in Luoyang. Maar als ik twee dingen goed kan in het Chinees dan zijn het wel taxi's nemen en MacDonalds zeggen. Decadent als wat namen we dus een taxi naar de MacDonalds kilometers verderop, bunkerden flink wat burgers en namen een taxi terug.

Hier is het dus heel praktisch dat je geen woord Chinees spreekt. Je gaat er gewoon naast staan, loopt af en toe een stukje mee en uiteindelijk heb je een hotelkamer. Scheelt een boel stress.

's Ochtends vonden we zelfs nog een koffiezaak waar ze tergend traag broodjes serveerden. Enigszins laat kwamen we op het busstation aan om een busje te pakken naar de Shaolin Tempel. Per ongeluk waren we wel in een toeristentourbusje terecht gekomen dat ons via via via naar de tempel bracht. Daar hadden we niet echt heel veel zin in en tijd voor, waardoor mijn geduld flink op de proef werd gesteld. Ik geloof dat dat het punt was waarop ik eventjes gek werd van al die trage Chinezen. We wilden gewoon een busje dat ons in anderhalf uur naar de tempel bracht. Ik vroeg even later aan de kaartjesmevrouw netjes in het Chinees om twee studentenkaartjes. Toen ze me vertelde dat ze niet aan studentenkorting deden knapte er iets. Ik heb haar even flink in het Nederlands verrot gescholden en vroeg het nadag ik uitgeraasd was nog een keertje. Dit keer kreeg ik netjes twee studentenkaartjes en konden we richting de tempel lopen. Shaolin tempel was druk, maar erg vet. Ik geloof wel dat ik Bouke hier eventjes aan het woord laat, want die raakt er maar niet over uitgepraat

Als je een beetje aan vechtsport hebt gedaan, weet je hoe knap het is wat die gasten deden. De meest ingewikkelde technieken in een flitsende show. Echt indrukwekkend. Bijna niemand kan ook maar een tiende van wat die gasten kunnen.

Kungfu-show

De Shaolin Tempel

Daarna natuurlijk weer een lange busreis. In twee uur reden we naar Zhengzhou, de hoofdstad van de provincie Henan. We moesten er eventjes treinkaartjes proberen te regelen voor naar Shanghai en daarna zouden we verder rijden naar Kaifeng. Maar ja, die meivakantie he... De enige mogelijkheid was nog hardseat-kaartjes voor een dagtrein. Er zat niks anders op, maar ik had echt zo ontzettend gehoopt op sleeper-kaartjes. Het voordeel was dat het slechts 6,5 euro kostte... maar ja dat zegt wel genoeg toch?

Kaifeng moest een leuk oud stadje zijn, dat nogal achter was gebleven in de razendsnelle modernisering van China. Nu stel ik me eigenlijk iets anders voor bij een 'leuk oud stadje' maar we hadden allebei veel zin om een keer een VOLLEDIGE dag te kunnen blijven. 's Avonds liepen we wat rond op de nightmarket die net naast ons hostel lag. De markt was uiteraard lekker chinees: overal Chinezen, het rook naar verbrand afval en mensen waren aan het genieten van geBBQde kakkerlakken en dronken bier. Ja kakkerlakken ja, en vele andere rare beesten aan sateprikkers.

De HELE dag in Kaifeng was lekker lui. Er waren ook wel wat tempeltjes te bezoeken, maar wij kozen voor een parkje met een voormalig Keizerlijk paleis en een groot meer. Een heerlijk dagje. Dertig graden, ijsje eten, bedelaartje wegsturen, schommelen in de schommelstoel, keizerlijk paleisje beklimmen en regelmatig met Chinezen op de foto. Bouke had het al opgemerkt: "Waar je ergens anders als toerist de bekijker bent, ben je hier in de eerste plaats de bekenene." Mensen lopen giegelend langs je en vragen vervolgens verlegen of ze met je op de foto mogen. Even later kijk me met een Chinees aan elke kant in de lens van een Chinees die "Yi, er, saaaaaan" roept en dan klik. 's Avonds weer lekker Chinees gegeten en wederom bier gedronken op de nightmarket.

Keizerlijk paleis

"Yi, Er, Saaaaaan"

Lekker...

En toen... de treinreis. Mijn god wat een dag was dat... 9.12 zou de trein ons vanuit Zhengzhou naar Shanghai brengen. We moesten dus eerst nog van Kaifeng naar Zhengzhou. Ons treintje zou om 7.45 vertrekken in om 8.33 aankomen. Maar o nee, o nee, de trein had vertraging!!! Gestressd als wat liepen we naar buiten en probeerden een taxi te pakken naar Zhengzhou. Volgens ons was de gele taxi het snelste. Hij wilde ons voor 13 euro brengen. Dat was al lang prima, als ie maar OP SCHOOT! Ik vertelde hem hoe laat onze trein vertrok en 'het zou geen probleem zijn'. Toch zaten we op het puntje van de achterbank alles in de gaten te houden: de tijd, de kilometerbordjes en de rode stoplichten. We werden steeds zenuwachtiger omdat het veel te lang duurde. Ik vroeg nog eens of het zou lukken en 'het zou geen probleem MOETEN zijn'. We reden op een vierbaansweg die regelmatig onderbroken werd door stoplichten omdat de mensen van het boerenweggetje zo nodig over wilden steken. We werden steeds razender als hij weer eens veel te ruim op tijd voor een stoplicht stopte. Richting het einde waren de zenuwen niet meer te houden en begon meneer de taxichauffeur m ook wel een beetje te knijpen. Uiteindelijk flikkerde hij ons gewoon de taxi uit en hield een andere aan... Al gillend sprongen we op de achterbank. Ik: "Snel snel snel, we moeten naar het station, SCHNEELLLL, we hebben nog tien minuten, lukt dat???!" En ik hield echt van deze taxichauffeur, want hij glipte overal pijlsnel tussendoor zodat we uiteindelijk net op tijd op het station aankwamen. We renden naar de voorkant van de rij: "We zijn te laat, mogen we a.u.b. voor??" Totaal bezweet renden we net op tijd onze trein in.

HEL was de trein. Uhhmmm... hoe beschrijf ik het... Tsja. Ik ben bang dat ik bepaalde mensen beledig, maar ik kan me geen betere vergelijking bedenken dan een overvolle Auswitztrein... Ok, laat ik het zo zeggen, het duurde tien minuten voordat we ons naar onze plaatsen hadden geworsteld en dat was hooguit 8 meter. En daar begon een 15 uur lange treinreis. Ergens werd het wel steeds beter. Er stapten namelijk alleen maar mensen uit, waardoor er uiteindelijk slechts 20 mensen over waren toen we in Shanghai aankwamen. Ook liepen er gelukkig mensen met eten rond, want we hadden geen tijd gehad om dat te kopen. Toch was het zwaar, beheurlijk zwaar. Ik omhelsde Bouke af en toe met de woorden: "In Shanghai komt alles goed, Shanghai is net het paradijs. Alles gaat daar op tijd, het is er relatief rustig en je kan er ALLES krijgen wat je wilt. En we hebben een matras, met vering! Vanavond zijn we in Shanghai."

--------------------------------------------------------------------------------

Nog maar 1 reactie:

mmmm popcron.
sjors - 18-05-07 - 13:18

Geplaatst door Sanne.A 7:53 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Op bezoek bij... (Deel 1)

En dan sta je in China... Na een voorspoedige reis stond ik vroeg in de ochtend op een vliegveld in Shanghai ongeduldig te wachten op mijn bagage, want aan de andere kant van de wand stond te wachten. Het weerzien na vier maanden viel niet tegen, een beetje onwennig in het begin, maar al snel als van ouds en zelfs beter. We vertrokken dezelfde dag nog per vliegtuig naar Xi-an, een gemiddeld stadje van zo'n 6.000.000 inwoners, ach ja. Aldaar hadden wij een kamertje gehuurd in een hostel. We mochten voordat we besloten even de kamer bekijken, want er was iet met het toilet. Toen we de kamer opkwamen troffen we dit uitzicht aan:

Buhuhuhu

In Xi'an waren buiten bovenstaand dingetje ook nog een Drum Tower, een Moslimbuurt, herbouwde stadsmuren en een Grote Ganspagode. Alles op loopafstand, maar een taxiritje kostte maar 60 cent, dus... Buiten Xi'an ligt ook nog het Terracotta-leger ofwel Bing Ma Yong, zoals we het nu noemen. Xi'an is een redelijk typische stad voor China. Ten eerste zijn er veel Pinda's, heel veel Pinda's en weinig westerlingen. We hebben bijvoorbeeld in de laatste drie dagen ongeveer vijf westerlingen gezien. Het is er verder heel druk: overal zijn mensen, taxi's, brommertjes, bussen en Pinda's. Toch is alles redelijk overzichtelijk. Omdat je de langste bent die er rondloopt, kun je prima zien wat er om je heen gebeurt. Het verkeer is ook heel makkelijk. Als twee personen elkaar naderen, gaat degene met de meeste lef eerst. Het is net een spelletje en dat spelletje kun je heel goed winnen.

Ik was al eens eerder in Xian geweest. Vorige keer vond ik het er eigenlijk niet zo heel leuk. Het was de stad na Beijing en ik denk dat de cultuurshock toen pas echt aankwam. Deze keer was ik inmiddels wel wat gewend en meteen zag ik Xi'an helemaal zitten. Wel een beetje raar om helemaal gewend te zijn aan al die rare dingen om je heen terwijl Bouke naast je loopt. Af en toe vraag je je dan wel af wat hij van je moet denken. Wat DOET ze!! Ik bedoel, straten oversteken, rare dingen eten en bekvechten met Chinezen...

Aangezien we pas 's avonds laat aankwamen in Xi'an hebben we de eerste dag verder alleen gegeten en van het uitzicht genoten. De tweede dag gingen we naar Bing Ma Yong. Nog steeds het meest indrukwekkende stukje oud-China dat ik hier gezien heb. Wat vind jij Sanne?

Ho, mijn beurt blijkbaar: Het Terracottaleger... Ok, niet het aller-indrukwekkendste wat hier te zien is. Maar in ieder geval een stuk leuker dan ik verwacht had. Ik heb ontelbaar veel rare blikken toegeworpen gekregen van mensen als ik vertelde dat we samen naar het Terracotteleger zouden gaan. "Maar weet je dan niet dat het ontzettend tegenvalt?" Onzin, maar misschien komt dat omdat wij natuurlijk ook geschiedenisstrebertjes zijn. En daarnaast typisch een gevalletje van "Been there, done that."

En ze hebben allemaal een ander gezicht!

Onze grote soldatenvrienden namen inclusief de busreis het grootste deel van onze dag in beslag. Terug in het hostel namen we een late lunch. Daarna genoten we met een Hans-biertje in ons hand van het mooie uitzich vanaf ons balkon. Alleen... vergaten we een klein beetje dat de uber-camera nog naast de salade lag... Dag dag camera. Die hebben we nooit meer terug gezien.

HANS bier

Ok ok, balen van de camera. Maar erger nog was dat de sfeer aardig achteruit gaat na een voorval als dat. Maar ook heeft het tot positieve dingen geleid: serieus. We maakten een rondje politie, een rondje dat ik al vele malen gemaakt heb ondertussen. Op het politiebureau was Bouke naar de tv en de roze slippers van de agent aan het kijken en was ik de nodige formuliertjes aan het invullen. Ik had nog even niet laten merken dat ik wat Chinees kon, om de nodige miscommunicaties te voorkomen. Na een tijdje knoopte een agent toch een praatje met me aan in het Chinees. Zijn zoon was een jaar ouder dan ik en was bovengemiddeld slim. Ook had hij een hondje dat Toto heette. Hij liet me verscheidene foto's van het misbaksel zien. Ik zeg, weer een aparte ervaring rijker.

Ok, terwijl ik daar dus op de bank op het politiebureau zat te balen, zat Sanne lekker te keuvelen met een rare agent. Om de gedachten te verzetten zijn we nog even naar de moslimbuurt gegaan. Tijd voor een biertje en wat eet je bij moslims: schapie-schapie. oftewel: yangrou yangrou.

Dus de volgende dag liep ik als een yangrou achter Sanne aan naar de volgende toeristische hotspots. De Belltower. de Grote Ganspagode en de Drum Tower. Ja, het heeft veel voordelen om een vriendin te hebben die Chinees spreekt als je Pindaland bezoekt, maar je hebt de helft van de tijd geen idee wat er precies gebeurt. Pinda's doen nog wel eens ergens moeilijk over wat. En dat leidt steevast tot een discussie van vijf minuten waar je geen touw aan vast kunt knopen. Ik ben ook nog steeds bang dat wanneer ik haar kwijtraak, ik eenzaam, hongerig en koud in een vreemde Chinese greppel sterf. Maar goed; wij die attracties af. Typisch Chinees, druk en heet, maar de moeite waard. De meivakantie was inmiddels aangebroken. En als je normaal al dacht dat er veel Chinezen waren, dan breekt het feest pas echt los. De meute verdubbelt in een dag tijd. Hier gaan we later nog leuke voorbeelden van zien.

Chaos in Xi'an

Boom boom in de drumtower

De laatste dag in Xi'an hebben we als rustdag gebruikt. Ons perfect op westerlingen ingerichte hostelletje bood de gelegenheid om rustig even te bekomen van alle drukte van de voorgaande dagen. Bovendien lag er de volgende dag een heilige berg op ons te wachten. Totnutoe valt China niet tegen. Ik kan redelijk omgaan met het cultuurverschil, alhoewel ik de laatste dagen wat moeite heb met het voedsel. Daarmee sluiten we het eerste deel van onze blog af, aangezien die een beetje lang wordt en we nog moeten eten.

O, iedereen BEDANKT voor het boekje. En in het bijzonder natuurlijk Manon. Was er niet-te-geloven-zo-blij mee. En mam, bedankt voor de paaseieren en onderbroeken.

--------------------------------------------------------------------------------

Al negen reacties:

Hey daar!
Klinkt erg goed, daar met z’n tweeen! Wel erg jammer van die camera… In ieder geval, nog heul veel plezier de komende week.
Els - 06-05-07 - 15:37

Ach die camera zal helaas niet het laatste zijn wat je kwijtraakt maar dat mag de pret niet drukken. Wat heerlijk dat jullie daar nu samen zijn. Veel plezier nog!
Dieneke (Email) - 07-05-07 - 10:23

Och, wat maakt die camera uit, zolang jullie maar elkaar hebben
Daniel - 07-05-07 - 11:07

Ben je echt de uber-camera kwijt?! OEPS!!!
Nou ja, zoalng je inderdaad elkaar maar niet kwijtraakt, dan overleef je het wel. Nog heul veul plezier daaro!!
Anouk - 07-05-07 - 11:16

Jammerdepammer van de übercamera! En inderdaad: zolang Bouke Sanne maar niet kwijtraakt of andersom, maar als Bouke als een yangrou achter Sanne aanloopt, zie ik dat nog niet zo één, twee, drie gebeuren. Nog duizend veel plezier daaro!
Karlijn - 07-05-07 - 12:23

Balen zeg van je camera! Geniet van elkaar! KUS
Afke - 08-05-07 - 14:50

Hey chica en chico!
Al een tijdje je logjes niet gecheckt, maar ben nu aan het bijlezen!
Wat leuk dat je gezelschap hebt daar! Ze Bouke: lief zijn voor haar he? Anders krijg je met mij aan de stok :) (oeh, frightning, helemaal uit NL)
San, dat misbaksel, was dat de hond of de zoon? :)
Wanneer kom je terug? Nederland mist je!
Knufs, Chrysza
Chrysza (Email) - 08-05-07 - 21:59

Hoi Bouke en Sanne,
Leuk om van jullie te horen, nog veel plezier samen!
Groetjes
Harm - 10-05-07 - 10:52

Hee Sanne en Bouke!
Leuk om te horen hoe jullie het daar hebben! Wel heul jammer van de camera… heeel veel plezier nog samen! En ik ben duizend benieuwd naar de foto’s :)
Kus!
Janneke - 10-05-07 - 11:23

Geplaatst door Sanne.A 7:52 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Midterms

Ik kan me het blogje 'midterms' van Mirjam nog wel herinneren. Ergens een in vaag grijs verleden, dat is immers alweer weken geleden. Nee het Chinese semester is enigszins merkwaardig te noemen. Waar alle andere geschiedenisstrebers al kunnen beginnen met dagen af te tellen tot de vakantie, is het hier tijd voor de midterms. Vorige week was ik een paar dagen naar Hangzhou gegaan om te leren. En het vreemde is dat ik ook daadwerkelijk ontzettend veel geleerd heb. Het hostel in Hangzhou is heel relaxed. Dus ik stond 's morgens op, liet een chinees ontbijt voor me maken en nestelde mezelf op een tuinstoel in de tuin. In de hitte zat ik daar maar tekentje na tekentje op te schrijven. Binnen no time wisten alle hostelmedewerkers wat ik aan het doen was en dat vonden ze razend interessant. Soms best schrikken als je heel geconcentreerd bezig bent en er weer eens een Chinees heel dicht boven je schouder aan het meekijken is met wat je aan het doen bent. Na een paar uur was ik het steeds goed zat en ging ik langs het meer lopen. En daarna weer verder met studeren...

Ik kwam zondag terug in Shanghai en had dus nog een paar dagen voordat de tentamens begonnen op woensdag. Echt veel van leren is het niet meer gekomen deze week. Niet omdat ik zo ontzettend veel te doen had, maar omdat ik duidelijk een overdosis aan chinese karakters had gehad in Hangzhou. Ik was het flink ZAT! Daarnaast had ik er wel vertrouwen in dat ik de tentamens zou kunnen halen, misschien niet fantastisch, maar t zou wel lukken.

Woensdag begonnen we met Reading. Misschien niet de allermoeilijkste stof, maar wel het meeste leerwerk. Dit tentamen bestaat uit zinnetjes opschrijven in karakters, vragen over teksten beantwoorden, grammatica verbeteren en een verhaaltje schrijven. Het enige tentamen waarbij je zelf de karakters op moet schrijven. Het ging allemaal wel goed. Alleen het 'fill-in-the-blanks' onderdeel was nogal vreemd. Je kreeg iets van 8 woordjes en een verhaaltje en dan moest je de woorden (heel kinderachtig) op de juiste plek zetten. Ik maakte er maar wat van, maar het verhaal sloeg werkelijk nergens op. Ook moesten we vragen beantwoorden over een tekst waarbij een schrijver een brief krijgt met de vraag 'Ik ben een grote fan van je, vind je het goed als ik mijn hond naar jou vernoem?' Donderdag kregen we het tentamen alweer terug. Ik knipperde even met mijn ogen, maar nee het klopte echt. En 9.3. Bleek zelfs dat ik het 'fill-in-the-blanks' verhaaltje goed had! Uhhh...

Donderdag hadden we Listening. En als ik ergens een klein beetje bang voor zou moeten zijn, dan is het wel voor de luistertest. Luisterlessen zijn namelijk veruit de moeilijkste lessen die ik volg. Je krijgt een krakend bandje te horen waarin twee Chinezen veel te snel praten. Daarna wordt er in het Chinees een vraag gesteld en moet je antwoorden in Chinese karakters. Maar dan de test: we kregen een blaadje in onze handen met meerkeuze mogelijkheden. Er werd een bandje op gezet waarin wat Chinezen verschrikkelijk langzaam en makkelijk praten. Bijvoorbeeld: "Goh, ik hou echt ontzettend van bananen!" En dan moet je omcirkelen welk woord je hebt gehoord. A. Appel, B. Computer, C. Banaan. Ok, ok, er zaten ook wel wat dingetjes in die ietsje moeilijker waren, maar het stelde vrij weinig voor allemaal.

Gisteren ging ik 's avonds met drie Hollanders naar een Hollands feest! Een pre-koninginnedag receptie in een veel te decadent hotel. Het gerucht ging dat je drie keer 'Scheveningen' moest zeggen om binnen te komen, maar dat was niet nodig. Opzich was het allemaal niet heel spectaculair. Maar wel was er gratis drank, bitterballen, blokjes kaas met Nederlandse vlaggetjes en haring. Ik moest wel even bij mezelf denken toen ik de bitterbal naar binnen werkte: 'Dit gaan ze in Nederland natuurlijk nooit meer geloven na mijn 1-april blogje.' Ook werd er een speech in het Nederlands gegeven die begon met: "Dames en Heren, landgenoten." En vervolgens werd ons eigenste volkslied gezongen. Ik had net een stuk haring in mijn mond gestopt dus probeerde die snel door te slikken om mee te kunnen zingen. Na een regeltje moest ik echter afhaken, omdat het tweede couplet begon. Rutger zong vrolijk door en kent hoogstwaarschijnlijk nog veel meer van die coupletten. Ach het was een leuke avond. Wel ontzettend vreemd om alleen maar Nederlanders om je heen te hebben. Ook wel een beetje confronterend om zoveel Nederlandse cultuur bij elkaar te zien. Alsof je door een vergrootglas naar je eigen gewoontes kijkt...

Over een uurtje of twee heb ik mijn laatste test: Speaking. Ik maak me er inmiddels al totaal niet meer druk om allemaal. Daarnaast zag m'n docent me net zitten terwijl ik aan me aan het voorbereiden was. Dat moet extra punten opleveren. We moeten in koppels de test afnemen. Ik mag samen met Sam uit Canada. Dat wordt hoogstwaarschijnlijk alleen maar heel erg grappig, want het enige wat Sam in les doet is grappen maken over hoe knap en rijk hij wel niet is. En hij maakt rapsongs met de nieuwe woordjes van de week. "Zhege pingguo yo da yo tian yeah yeah= Deze appel is net alleen heel groot, maar ook heel zoet, yeah yeah." We hebben net al tegen elkaar gezegd dat het misschien wel leuk is om ruzie te gaan maken in het Chinees dus krijg ik hoogstwaarschijnlijk zinnen te horen als: "Juffrouw, ze stinkt, mag ik ergens anders gaan zitten?"

Volgende week is het meivakantie. 'First week of May' vakantie betekent hier dat je vakantie hebt van 1 tm 7 mei. Dus dat begint dinsdag. Ook moet je het weekend ervoor twee lessen volgen om al die vrije tijd te compenseren. Morgen mag ik dus nog een keertje de collegebanken in. Zondag kan ik helaas niet, moet ik ene Bouke ophalen van het vliegveld

--------------------------------------------------------------------------------

Al negen reacties:

Tjezus, een 9.3! Gooooooo, Sanne.
Volgens mijn berekeningen heb je nu je test Speaking al gehad, maar waarschijnlijk was die ook kippetje-eitje. Respect, hoor!
Els - 27-04-07 - 12:00

En terecht dat jij bij de strebers hoort! Goed hoor! Jij hebt een talent voor tekentjes
Die ene Bouke zag ik net nog hier in de UB, waar hij achter een beeldscherm zat te stralen. Als jij daar in China net zo straalt, moet het daar ineens wel heel zonnig worden! Veel plezier samen, geniet er van! En om Nora te quoten: that’s an order!!!
Anouk - 27-04-07 - 12:07

Juffrouw, het ruikt hier naar succes. Mag ik ergens anders gaan zitten?
Leo - 27-04-07 - 15:00

Hoi Sanne,
Vannacht (straks) ga ik (Andrew) Bouke oppikken na zijn run van de Batavierenloop. Daarna slaapt hij bij ons en morgen (eigenlijk al vandaag) brengen we hem met veel plezier naar Schiphol. Veel plezier samen en geniet!!
Groet,
Lies en Andrew
Lies & Andrew (Email) - 28-04-07 - 00:29

Sanne&Bouke veel plezier samen!!
Sanne, we lezen je verhalen met veel plezier
groet André en Nettie
André en Nettie - 29-04-07 - 11:44

Hey Sanne en nu ook Bouke in China!
Sanne, well done! Is het ruziemaken nog voordelig geweest voor je cijfer? Bouke, goede vlucht gehad? Heb je geen last van je kaken van die permanente grijns die je vanaf ongeveer begin april op je gezicht had? Of is die grijns alleen nog maar groter geworden? :) Heel veel plezier samen en hopelijk geven jullie snel een korte update! X
Karlijn - 29-04-07 - 19:30

Vertel eens over die ‘Speaking’ toets?
Jens (Email) - 30-04-07 - 09:50

Sanne je hebt het toch maar weer geflikt, die tentamens goed van jou hoor. En als Bouke er is gaat alles nog veeeel beter. Heel veel plezier en geniet samen van een leuke tijd. Ga je nog een boekje maken van je chinaavontuur?
ineke (Email) - 01-05-07 - 14:03

STREBER! Je bent wel heel goed, he? Leuk om te horen hoe je toetsen er daar aan toe gaan en dat ze je matsen. En je hostel in Hangzhou klinkt als een wara paardijsje ondanks de neverending stroom Chinese tekentjes: relaxed.
Ik hoop dat jij en Bouke de tijd van jullie leven hebben daar, maar ben er helemaal van overtuigd dat je die hoop niet nodig hebt!
x.
Nora - 01-05-07 - 17:55

Geplaatst door Sanne.A 7:51 Gearchiveerd in China Reacties (0)

The Yellow Mountains

Deze week hebben we vrij omdat er een aantal 'schoolreisjes' gepland waren. Je kon georganiseerd en wel in mooie tour-bussen naar Beijing, Xian, Luoyang of Taishan afreizen. Drie dagen lang met 60 Koreanen in een bus opgesloten zitten, neen dank u (niets tegen Koreanen verder). Nee ik was altijd al van plan om een keer een weekendje naar Huangshan (a.k.a. the yellow mountains) te gaan, maar een weekje kon natuurlijk ook geen kwaad. Ik deed niet heel erg hard mijn best om reisgenootjes te vinden, want ik was van plan m'n boeken mee te nemen zodat ik flink veel kon studeren. De tentamens zijn volgende week al namelijk. De vrijdagavond ervoor was ik op de verjaardag van Erin. Daar hoorde ik ineens dat bijna iedereen daar naar Huangshan ging... Alle schoolreisjes waren vol, dus was er een extra reis georganiseerd. Ik wist niet goed of ik het nou leuk moest vinden of niet, maar verder was het ook nogal onduidelijk wanneer en of de rest ging. Uiteindelijk ben ik zondag maar gewoon alleen de bus ingegaan. Ik was erg bang voor een pauper bus met veel te weinig beenruimte aangezien mijn ticket slechts 88 kuai had gekost. Het bleek een hele comfortabele bus te zijn met leren stoelen en een lieve buschauffeur.

Ik ging keurig netjes op mijn stoel 4 zitten, maar de buschauffeur stond erop dat ik ergens anders zou gaan zitten, want dat was meer 'comfortabel'. Geen idee wat er meer comfortabel aan was, maar ik verplaatste toch maar. Toen we op een ander station stopten om meer mensen de bus in te laten kocht ik eventjes wat te eten voor onderweg. Terug in de bus lag er een koffertje op mijn stoel. Ach wat, dan ga ik toch op een andere net zo comfortabele stoel zitten dacht ik. Maar de buschauffeur maakte heftige gebaren dat ik naar die andere plek moest. Hij bleek het koffertje er neer gelegd te hebben... Uiteindelijk was ik de enige die twee stoelen voor mezelf had: relaxed. Het was een kwestie van chinees-nagesynchroniseerd Troy kijken, chinees-nagesynchroniseerd King Kong kijken en toen waren we er al bijna.

Mijn aankomst in het hostel in Huangshan was wel weer eventjes als vanouds: totaal geen andere westerlingen aanwezig. Zucht, zijn er dan nooit backpackertjes in China?! Maar gelukkig is 'alleen' tegenwoordig een stuk minder alleen. Mijn Chinees is inmiddels een stuk beter dan twee maanden geleden en dat opent een hele nieuwe markt van 1.4 miljard potentiele gesprekspartners. Daarnaast kreeg ik al snel sms-jes van Erin dat zij de volgende morgen aan zouden komen. Ze wilden wel in hetzelfde hostel blijven slapen. Ik dacht eerder dat hun reis vanuit de Universiteit was geregeld, maar het bleek dat vijf vrienden gewoon een paar dagen weg wilden. Ik was dus wel erg blij dat ze onderweg waren.

De volgende morgen toen iedereen eenmaal aangekomen was planden we onze dagen. Het weer was die dag goed, de dag erna slecht en de dag erna wel ok. Het belangrijkste wat we hier wilden doen was Huangshan beklimmen, maar daar waren we al een beetje te laat mee. Het enige andere wat je hier kan doen is naar een 'ancient village' gaan. Dus wij 2 uur in de bus op weg naar Hongcun. En weet je wat we onderweg zagen? Nou? Nou? BOMEN!! Dat was lang geleden.

Onderweg leerde ik ook nog een Chinees meisje kennen op een nogal merkwaardige manier. De WC's op het busstation waren ronduit verschrikkelijk te noemen. Van die typische Chinese dingen zonder deuren zeg maar. Ik bleef uit beleefdheid achter het muurtje wachten zodat ik naar de plassende Chinezen zou hoeven kijken. Andere Chinezen zien dat echter als een ultieme kans om voor te dringen en gaan dan dus wel binnen staan. Ik vroeg voor de zekerheid of het meisje voor me ook aan het wachten was want zij stond ook maar een beetje verbaasd te kijken wat er gebeurde. Toen Chinees nummer drie voor wilde dringen besloot ik maar gewoon 'nee' te roepen en haar niet al te subtiel uit de WC te duwen. 'Mijn beurt!' Even later vroeg het Chinese meisje of ik even haar backpack vast kon houden en zo ontmoeten we elkaar dus. Zij was ook op weg naar het dorpje zodat we haar mooi als wegwijzer konden gebruiken.

Het dorpje was erg leuk en rustig. Een stuk beter dan vele andere oude dorpjes die ik gezien heb. Meestal staan ze namelijk bomvol met souvenirkraapjes en dergelijke. We liepen er een beetje rond, aten lunch en genoten van het lekkere weer. Aangezien we nog niet terug wilden gaan, kochten we zes blikjes bier en huurden veel te kleine fietsjes. Naast een of andere minescuul dorpje vonden we een ultieme plek om onze biertjes op te drinken.

Ook tourgroups zijn te vinden in Hongcun. Te herkennen aan een Chinees met een gele vlag. (Deze foto doet me een beetje aan lemmings denken, of ligt dat aan mij)

Hongcun

En daarna op de fiets

Ganbei!

Gisteren regende het zodat we de berg nog niet opkonden. We vulden de dag dus maar met poker spelen, films te kijken en KFC-kip te eten. Enja, ik heb zelfs nog even behoorlijk hard kunnen studeren!! Het was een leuke lamme dag met leuke mensen. En ik ben weer een aantal drank-spelletjes rijker. Dus zodra ik terug ben...

Vanochtend stapten we om 9.00 de bus in richting de berg. Uiteraard moesten we na het uitstappen nog een ander busje hebben waarvan de prijs eerst flink afgedongen moest worden... vermoeiend dat China. Maar goed, niks te klagen verder want met het weer hadden we ontzettend veel geluk. Waar je gisteren nog geen hand voor ogen kon zien door de regen, was het vandaag ZONNIG en de temperatuur was prima. We hadden nog eventjes wat problemen bij de ingang van de berg. Want om een berg te beklimmen moet je uiteraard een kaartje betalen in China. Voor studentjes is het 100 kuai i.p.v. 200. Alleen Sam had zijn studentenkaart niet bij zich, omdat zijn portemonnee pas was gestolen in Shanghai (ja, ik ben niet de enige met gestolen spullen in Shanghai). We besloten Erin te verkleden; haar vast, zonnebril af, mijn trui aan en haarband in. Met mijn Nederlandse studentenkaart en een Frans accent liep ze naar het loket: "Bonjour, bonjour, one ticket please". Hahaha, en het lukte nog ook! Al wapperend met het studentenkaartje kwam ze naar beneden gerend: "I've got it, I've got it!!" Maar ja, natuurlijk waren we veel te on-subtiel geweest. We moesten ineens bij het naar binnengaan nogmaals onze studentenpas laten zien (iets wat normaal echt nooit hoeft) en toen moest Sam alsnog 100 kuai extra betalen.

"Bonjour, une ticket please"

"Please don't enjoy the views or flirt with the monkeys!"

Het zou maar een graad of zeven worden, maar tijdens het klimmen gingen al snel de extra truien en jassen uit en liepen we met zonnebril op omhoog. Bergen beklimmen in China houdt vooral 'trappen lopen' in. De Chinezen bouwen trappen van boven tot beneden, waardoor het beklimmen van Huangshan vrij veel lijkt op veertig keer de trappenloop in de Erasmustoren. Vrij vermoeiend en naar voor je kuiten, maar 't helemaal waard. (zodra ik weer in Shanghai ben: foto's) Zwoegend en hijgend omhoogklimmend kom je heel veel Chinezen tegen. Die brengen allemaal zware zooi naar boven met grote tassen en constructies. Echt, hoe ze het flikken, GEEN IDEE! En het stomme is dat er ook een kabelbaantje is.

Met z'n allen

Gekke Chinezen

Zo tegen vijf uur waren we terug op het parkeerplaatsje beneden. We stapten een busje in, want dat was het goedkoopste. We hadden ook een taxi kunnen nemen voor 2 euro de man, maar ja de bus was 1.50 de man. Toen bleek alleen dat we ontzettend lang moesten wachten voordat de bus vertrok. Die dingen vertrekken hier pas als ze tjok en tjok vol zitten. Toch maar de taxi dan, maar die was inmiddels weg. Wel waren er andere taxi-achtige busjes die ons voor 3 euro de man wilden brengen. Ik zei dat ons eerder 2 euro de man was aangeboden, maar volgens de meneer kwam dat doordat het een zwarte bus was geweest. En zwarte bussen zijn duurder... Ik weet het, het gaat helemaal nergens over, maar als je hier al vier maanden zit dan ben je gewend dat je uren bezig bent om 1 of 2 euro uit te sparen. (Vervolgens ga je wel af en toe uit en betaal je 6 euro voor een biertje, maar het is het spel) Er volgden drie kwartier van bussen in springen, eruit gezet worden en taxi's tegen elkaar uit spelen. We smeekten zelfs nog of we met de chinese tour-bus mee mochten. De Chinezen vonden het prachtig en we mochten zelfs op hun schoot zitten, van de buschauffeur mochten we de bus echter niet in. We waren allemaal kapot van de bergwandeling, maar hadden de grootste lol. Uiteindelijk vertrok de bus waar we in eerste instantie in waren gaan zitten.

Zometeen gaan de anderen weer weg. Wel jammer eigenlijk, want ik moet toch wel bekennen dat het eventjes heel leuk was om samen te reizen. Ik ga toch nog maar niet mee naar Shanghai. Morgen ga ik met een busje naar Hangzhou. Daar ben ik al eens geweest, maar nogmaals: ik heb al mijn boeken meegenomen dus kan ik daar flink gaan studeren. Echt waar!

Meer foto's van Huangshan (en inmiddels ook van Hangzhou) in m'n fotoalbum.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zeven reacties:

Schitterende avonturen :) Waar gaan je tentamens over?
Leo - 19-04-07 - 13:22

Vet, Sanne! Zodra je weer in Shanghai bent gaan we weer msn’en, want ik ben weer in Swansea!
Els - 19-04-07 - 15:28

Sanne, niet teveel studeren hoor! Wel een beetje genieten van al die mooie dingen en fijne reisjes daar. Als je altijd en overal toch nog even tussendoor probeert te studeren, doet me dat veel te veel aan mezelf denken
Anouk - 21-04-07 - 12:48

Niets daarvan, keihard blokken zal je Sanne! ;) Maar eigenlijk had ik dit verhaaltje al een klein beetje gehoord via msn, maar nog niet het deel dat je vrienden gearriveerd waren. Fijn dat je een leuke tijd hebt gehad. Ik heb trouwens nooit KFC in Nederland gehad, laat staan…maar goed, wederom leuke blog!
Karlijn - 21-04-07 - 21:50

Relekste ‘geeele’ bergen heb je daar, Sanne!
Geert - 25-04-07 - 15:18

Nice pictures! En lekker Chinglish, ook. Gekke Chinezen!
Anouk - 26-04-07 - 10:36

Hoe raak jij toch altijd weer verzeild in een avontuur, geweldig zo beleef je nog eens wat. Ik hoop dat jij dat tentamen haalt. In ieder geval heel veel succes
ineke (Email) - 01-05-07 - 13:56

Geplaatst door Sanne.A 7:50 Gearchiveerd in China Reacties (0)

Hong Kong (het betere) deel II

Ja ik weet ook niet zo goed wat het is met mij. Als ik naar een nieuwe plaats toe ga, vindt ik het soms in het begin gewoon niet leuk. Als ik echter een beetje gewend ben, snap ik totaal niet wat ik me eerst in mijn hoofd haalde. Zo ook Hong Kong. Ik liep de eerste twee dagen rond en probeerde mezelf er zo ontzettend hard van te overtuigen dat het allemaal geweldig was wat ik om me heen zag, maar zonder succes. OK, ok, misschien dat een nacht niet slapen en Chungking mansion wel verkeerde invloed hadden op mijn eerste indruk. Maar ergens na het schrijven van mijn vorige blogje kwam dan eindelijk de 'klik'. En sindsdien heb ik het meest geweldige weekend ooit gehad! O nog bedankt voor de foto van Chungking mansion Leo. Ik had waarschijnlijk liever gehad dat bepaalde (bezorgde) mensen nooit te zien zouden krijgen hoe dat gedrocht er uitzag, maar goed het hek is over de dam. Dus hier nog een paar plaatjes:

Chungking Mansions 'a home away from home'

Het uitzicht vanaf de 17e verdieping op de paradijselijke binnenplaats

Luxe tweepersoonskamer met bed, nog een bed en airconditioning!

Maar goed, genoeg narigheid nu. Hier komt het leuke gedeelte van Hong Kong. Maandag werd ik heerlijk wakker in mijn dorm in Mirador Mansion. Het bed was keihard, iedereen maakte herrie om me heen maar ik was 100% blij dat ik niet in dat stinkhok van de vorige dag wakker werd. Ook hoorde ik iemand "a sunny day in Hong Kong" zeggen. Ik was meteen wakker! Ik liep het balkon op en zag inderdaad voor het eerst een heldere lucht. Rond half 12 gingen Sam en ik richting metrostation Central waar ik af had gesproken met Anne (Anne uit Canada die ik al 7 keer tegen was gekomen in China). Met mijn goede humeur zag ik Hong Kong ineens door een hele andere bril: een zonnebril wel te verstaan. Maar zeg nou zelf, hoe zou ik nou niet kunnen genieten van een ferrytochtje voor 2ct met hetvolgende uitzicht.

Nu was het behoorlijk wennen in Hong Kong om geen mobiel te hebben. Want mijn Chinese simkaartje deed het niet. Sam en ik raakten elkaar dan ook constant kwijt. Maar Anne vinden in een stad met 7 miljoen mensen was natuurlijk weer eens geen probleem. We gingen met de grootste roltrap ter wereld richting Soho om met z'n drieen te lunchen. Soho is de buurt in Hong Kong waar alle expats zitten. Het stikt er van de westerse en dan vooral Britse restaurants en winkels, waardoor je je er makkelijk thuis kan voelen. Natuurlijk is er wel de nodige portie Aziatische rommel om het die typische Hong Kong sfeer te geven. Sam kon zijn geluk niet op. Elke twee minuten viel zijn mond op en zei hij zoiets als "O my god! They have krispy kreme. I feel so much at home!"

Langste roltrap ter wereld

Soho

Tijdens de lunch bedachten we wat we verder die dag zouden gaan doen. Ik had me de vorige dag in mijn slechte bui al bedacht dat ik graag de stad uit zou willen en misschien naar een... zeg strand zou willen. Aangezien het weer ook nog eens gigantisch mee zat besloten we naar een strand in het zuiden van Hong Kong island te gaan. Mijn eerste 'Chinese' strand!! En waarschijnlijk ook het enige strand wat ik hier deze 7,5 maand ga zien, want stranden zijn nogal schaars in China. O o o, wat voelde ik me gelukkig! Zie hier mijn uitzicht.

Even later lieten we Anne achter in de Starbucks, want ze had nog wat werk te doen. Sam en ik namen een busje verder naar de Stanley Market waar we hard op zoek gingen naar een terrasje om een biertje te kunnen drinken. Dat lukte niet echt, maar het wandelingetje langs de boulevard en door de drukke markt erlangs was toch leuk Daarna volgden we Anne's goede voorbeeld en gingen STUDEREN op het terras van de Starbucks. Ook mocht ik eventjes Anne's laptop gebruiken. Paradijs! In Hong Kong kon ik naar wikipedia! Ik bezocht zonder duidelijke reden alle artikelen over Mao, Tiananmensquare, Taiwan en de Dalai Lama. Weet je waarom? Gewoon omdat het kon!

Tegen de avond ging Anne naar huis, Sam ging winkelen en ik had vanwege mijn stemmingswisseling ineens behoefte om nog schnell alles in Hong Kong te bekijken. Ik liep naar de Night Market in Temple St. Een gigantische markt met goedkope troep. Maar het riep heel wat Zuid-oost Aziatische herinneringen van me op.

's Avonds kwam Alexia naar Hong Kong. Alexia studeert ook aan de JiaoTong universiteit. Haar vriendje was op zakenreis naar Hong Kong, dus kwam ze ook gezellig even langs. Met z'n vieren (Sam, Sam-vriendje-van, Alexia en ik) gingen we eten in de buurt van de nightmarket. Een thais restaurant in een achterafsteegje met tuintafels en -stoelen. Ik weet niet of ik het uit kan leggen, want op zo'n plek is het niet bepaald mooi, wel is het lelijk en smerig, maar hoe Aziatisch wil je het krijgen. Half twee waren we eindelijk uitgegeten. Na een mislukte poging om nog ergens wat te drinken gingen we maar naar bed om morgen nog enigszins in staat te zijn alles uit de laatste dag Hong Kong te halen.

8.30 ging mijn wekker. Een uurtje later zouden we Alexia ophalen vanuit haar luxe weet-ik-het-hoeveel-sterren hotel. Bij Central zouden we Anne ophalen en met z'n allen zouden we naar de grootste bronzen boedha ter wereld gaan op Lantau island. Alexia was nergens te bekennen en lag blijkbaar nog heerlijk in haar weet-ik-het-hoeveel-sterren bedje te slapen. Aangezien er geen mogelijkheid was om haar te bereiken gingen we maar zonder haar... Het weer was deze dag niet bepaald mooi. Het was ontzettend mistig en zodra we de boot uitstapten begon het ook nog eens te regenen. Een 45 min. durend busritje bracht ons naar de andere kant van het eiland. Het was groen en bergachtig op Lantau, zeg maar het tegenovergestelde van Shanghai en een hele verademing. Eenmaal op onze bestemming aangekomen zochten we naar waar de boedha zou moeten zijn. Eventjes later kwamen we erachter dat we de boedha normaal gesproken meteen gezien zouden hebben. Hij was namelijk GIGANTISCH en vlak naast ons. Maar ja, die mist he. Ach, het maakte het allemaal wel een stuk mysterieuzer.

Binnen was een expositie over de bouw van de Boedha. Niet heel interessant eerlijk gezegd. Vijf minuten later liepen we de vele trappen weer af om te gaan lunchen met de monniken. Op weg naar beneden liet boedha zich ongeveer twee seconden zien. Niemand anders had het voor elkaar gekregen om een foto te maken. Dat wil zeggen behalve IK natuurlijk. Muhaha.

De lunch 'met de monniken' was heerlijk. Alleen was er niet veel 'met de monniken' aan. Het was gewoon een lunch in een grote hal met heel veel andere mensen en ik heb ergens 1 monnik gespot. En dat was alweer het einde van het grote Hong Kong avontuur. Vijf uur later waren Sam en ik met de trein naar de grens gegaan, terug China in en een taxi naar Shenzhen airport genomen. Half 1 's nachts lag ik weer in mijn eigen bedje op Tai'an lu. Nogmaals, ik weet niet goed wat me bezielde die eerste twee dagen. Daarom wil ik dit blogje graag eindigen met de skyline van Hong Kong. En zeg nou zelf: hoe kan je nou niet van deze stad houden!

p.s. ik heb ook foto's toegevoegd aan mijn vorige blogje en in mijn foto-album zijn nog wat extra plaatjes te zien.

--------------------------------------------------------------------------------

Al negen reacties:

Klinkt weer super sus! Foto’s zijn dat ook! En was het ook nog aangenaam op het strand? (Ben natuurlijk erg strandminded en ga er vele testen in Marokko als de temperatuur het toe laat. Nog exact 2 maandjes!) De Boeddha ziet er inderdaad spooky uit. Als je nog veel last krijgt van wisselende stemmingen houden we nog wel een keer een msn-consult…haha! Ik heb toch nix beters te doen, want ik zit nog 4 weken thuis met gebroken ribbetje…
Kus van je zus
Non - 11-04-07 - 14:01

Wow Sanne…die foto’s van dat Chungking mansion…zonder gein op een vreemde manier “indrukwekkend”. Ik neem aan dat je geen DVD’tjes hebt meegenomen maar je zou nog eens The Matrix moeten kijken en dan naar je eigen foto’s van dat luxehotel.

Van The Matrix kon ik geen beter plaatje vinden maar je hebt de films neem ik aan wel gezien dus je begrijpt wel wat ik bedoel: een slechte mix tussen scifi, verval en een stad. Bekijk voor de gein dit eens
Leo - 11-04-07 - 15:59

Nog wat plaatjes omt te bewijzen dat Sanne uit de Matrix gepolugd is toen ze sliep tijdens haar vlucht naar China:

You get the point
Leo - 11-04-07 - 16:08

Waarom? Omdat je het kan! Wat kan je? Het! Omdat je het? Kan!
Zo… sorry. Ik had de coorigerende vibe via msn al opgevangen, mara nu is het helemaal duidelijk: Hong Kong is cool! Ben blij voor je dat je talent om overal binnen een dag (of twee) je draai te vinden je toch niet in de steek liet! Ik vind het in ieder geval heel indrukwekkend overkomen, bizar, maar zeer cool.
Liefs!
Nora - 11-04-07 - 16:37

Nice…
Geert - 12-04-07 - 10:37

Ja, Sanne, gelukkig heb je het em weer geflikt! Het was leuk even met je te msnen zondag, weer lekker ouderwets bijkletsen. En een virtueel meidenavondje moet er dan misschien toch maar van komen… Maar niet in van die enge Matrix-hostels hoor! Btw, ik ben jaloers op jouw talent, mag ik een beetje hebben?!
Anouk - 12-04-07 - 10:37

Soho? SOHO?! Daar liep ik gister!
Els - 13-04-07 - 20:58

Soho… buhuhuhuhu, daar ben ik ook geweest in NY (of iig in de buurt).
Mirjam - 16-04-07 - 23:24

Ik sluit me bij de vorige twee scribenten aan (@ Mirjam: ligt in Manhattan).
Bart - 17-04-07 - 16:44

Geplaatst door Sanne.A 7:48 Gearchiveerd in China Reacties (0)

(Berichten 16 - 20 uit 47) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10 »