Een Travellerspoint blog

Adembenemend mooi

Ok, hoe moet ik in godnaam deze week in een enkel blogje proppen?? Maar gewoon bij het begin beginnen dan. Zaterdag ochtend begon ons grote avontuur van Lhasa naar de Nepalese grens. Negen uur stond onze jeep klaar met onze chauffeur Tashi en onze gids Khontsjuk, of hoe je dat dan ook mag spellen. De eerste dag reden we in een uur of twee naar Yamdrok-tso. Een prachtig mooi meer midden in de bergen waarin je de weerspiegeling van de lucht ziet. Tenminste, dat is het plaatje in de Lonely Planet. We hadden niet zoveel geluk met het weer, dus was het vooral een grijze boel daar. Erger nog; we zouden er gaan kamperen! En het kampeer-gevoel kent blijkbaar geen grenzen. Lekt de tent niet? Hoe werkt dat gasding?! Mn schoenen zijn zeiknat! Maar na uren en uren wachten hadden we uiteindelijk wel een paar minuten blauwe lucht en zonneschijn. Ik heb 's nachts amper geslapen van de kou en de hoogte, maar toch wel echt vet om gekampeerd te hebben na maanden van wolkenkrabbers en luchtvervuiling in Shanghai.

Ik had het ijskoud toen ik opstond en was ontzettend blij dat de nacht eindelijk voorbij was. We reden naar Gyantse, een plaatsje dat behoorlijk vrij moest zijn gebleven van Chinese invloeden. We moesten wel omrijden, want er waren wegwerkzaamheden. Maar gelukkig wist Tashi een 'shortcut'. Dit hield in dat we twee uur lang over een verschrikkelijke weg reden in de stromende regen. Iemand had me ooit eens gezegd dat Tibet eruit zag zoals ze zich Afghanistan had ingebeeld, nu weet ik wat ze toen bedoelde. Wat een rotzooi! Maar wel echt super vet om van de gebaande paden af te gaan en het 'echte' Tibet te zien. We reden door de meest primitieve dorpjes waar we in yak-files stonden en als we ergens eventjes stopten zaten er meteen vijf Tibetanen tegen het raam geplakt, ongegeneerd naar ons te staren. In Gyantse werden we bij een kloosten gedropt, maar eigenlijk is alles in Tibet een heel stuk minder mooi met slecht weer en dat geldt zeker voor de kloosters. De architectuur was wel ontzettend mooi en het viel vooral op hoeveel honden er in het klooster rond liepen. Gyantse was niet de Tibetaanse hemel waarop we gehoopt hadden en eigenlijk was er overal Chinese invloed te bespeuren... Ik baalde inmiddels ook wel behoorlijk van het weer, want het kon allemaal zoveel mooier zijn! Daarnaast kon onze gids het niet laten om constant te zeggen: "Als het weer zo blijft zien we echt helemaal niks van Everest hoor."

Raamplakkers

Maar gelukkig was daar Maandag. We reden naar Shigatse, de tweede stad van Tibet, om permits te regelen voor de Everest. En tadaaa het zonnetje scheen. We bezochten uiteraard weer een klooster en tadaaaa zo moet een tibetaans klooster eruit zien. Met een strak blauwe lucht erboven en flink veel zonneschijn zodat de gouden daken gaan glinsteren. Na een uurtje rond gelopen te hebben ging de jeep alweer verder, want we hadden flink wat kilometers te maken die dag. We bezochten wederom een klooster; Sakya. De twee Ieren hadden genoeg van de kloosters en gingen een berg op. Ik ging met Andy de Italiaan met Iers accent het klooster in. Het bleek dat ze het hele ding opnieuw aan het opbouwen waren, dus eigenlijk was er helemaal niks te zien. Maar aangezien er niks te zien was, waren er ook geen toeristen. Dat heeft zoals ik gemerkt heb een positieve invloed op de lokale bevolking. Iedereen was er vrolijk. Er was een groepje Tibetanen een traditionele dans aan het opvoeren op het dak en ik mocht met ze meedoen. Uiteindelijk kwam het er vooral op neer dat er veel foto's werden gemaakt met mij samen . Ergens beneden vond ik ook nog een groepje volwassen Tibetanen die enthousiast als een kind op de foto wilden. We sliepen die avond in nieuw Tingri in een ontzettend schattig hotelletje. Kleine kleurrijke kamers en een donker, mysterieus restaurant waar we natuurlijk yakvlees en melkthee voorgeschoteld kregen.

Klooster in Shigatse

Sakya klooster

Ik sliep heeeeerlijk in mijn zachte bedje maar zoals elke dag ging om 6.30 de wekker om weer nieuwe avonturen te beleven. We bezochten in de ochtend eerst NOG een klooster. Dit was met stip het minst toeristische klooster dat we bezocht hebben. Het was eigenlijk niet veel meer dan EEN GROTE PUINHOOP. Twee kindjes zouden ons naar de ingang brengen en verveelden zich blijkbaar rot in dit gat. Met een katapult schoten ze op alles dat bewoog. Arme honden! Het klooster lang redelijk hoog op een berg waardoor je een geweldig uitzicht had. Zag ik daar nou blauwe lucht opkomen waar zo ongeveer de Everest moest zijn?? Toen we bij de auto aan het wachten waren kwamen er ineens tientallen groepen kinderen voorbij, op weg naar huis voor de zomervakantie. Ik probeerde wat foto's te maken, maar ze vonden het nogal eng... Totdat ik een groepje had gevonden die het wel interessant vonden. Binnen no-time stonden er zo'n 30 kinderen om me heen, elkaar verdrukkend om op dat magische schermpje van me te kijken. Ik besloot van het moment gebruik te maken en maakte nog wat foto's.

En toen, en toen, en toen, en toen gingen we naar EVEREST. De normale weg was afgesloten omdat er een snelweg aangelegd wordt zodat 'de' fakkel (olympische spelen) erover heen gedragen kan worden. Wij moesten dus over een verschrikkelijk slechte en enge weg. Op zo'n moment ben je heel erg blij met een chauffeur als Tashi! Na een uur of drie gehobbel knipte Khuntsjok in zijn vingers en zei: "Qomolangma!". Oftewel: EVEREST. Jahoor, daar wassie, recht voor ons. Het was amper te zien vanwege de regen, maar toch was de vorm duidelijk te zien. We reden door naar een tentenkamp vier kilometer voor basecamp. Elk hotel was zo'n beetje een 'hotel'. Ze hadden geweldige namen als "Base camp holiday inn", "Disneyland", of de favoriet "Hotel California". De tenten waren primitief, maar lekker knus. Langs de rand stonden bedden die overdag als bank gebruikt werden en 's avonds werden er duizenden dekens op gelegd zodat je een beetje warm kon blijven.

Ik werd wakker met hoofdpijn. Hoogteziekte noemen ze dat... Niet zo vreemd aangezien mijn bed zich meer dan 5000 meter boven zeeniveau bevond. Het was 6.00 en even later begonnen we aan de vier kilometer lange wandeling naar basecamp. Ik besloot het op te geven om de rest bij te houden, want ik kon echt belachelijk slecht tegen de hoogte. Vooruit lopen ging prima als ik niet te hard ging, maar ik kon gewoon geen stap omhoog zetten! Serieus na een paar stappen moest ik dan op aden komen en dat is nou juist het probleem op die hoogte, er is geen zuurstof! Comleet kapot kwam ik op de heuvel aan die je niet voorbij mocht lopen omdat je anders 200 dollar moest betalen. Het was te koud om stil te zitten, maar ik was te moe om te bewegen... Na een tijdje begon de zon een beetje door te breken zodat we rustig konden gaan zitten, de show kon beginnen. De berg was namelijk totaal niet te zien vanwege de wolken, maar het scheen dat het uitzicht het beste was rond 12.00. En ja hoor, vanaf 10.30 werd het uitzicht steeds beter en beter en om 11.20 had ik eindelijk dat uitzicht waarop ik zo ontzettend gehoopt had. Mount Everest! Wauw! En daar zit je dan een beetje naar het dak van de wereld te staren!

Na de lunch gingen we weer verder. Ik kon inmiddels niet meer helder nadenken van de hoofdpijn en had een fijne 3 uur durende afschuwelijke jeep-rit in het vooruitzicht. Het weer werd weer verschrikkelijk, zodat er een jeep vast raakte in de modder. Onze chauffeur wilde graag de lokale held uithangen en besloot erbij te blijven totdat het opgelost was. Maar als Tibetanen iets niet kunnen, dan is het wel problemen oplossen. Stelletje sukkels! Het enige wat ze hadden was een hele slechte kabel waarmee ze probeerde de Jeep achteruit te trekken. De kabel brak keer na keer, maar ze zullen wel gedacht hebben dat het ooit toch een keertje moest lukken. Lang verhaal, met uiteindelijk 12 auto's en een man of 50 die allemaal aan het staren waren en niks nuttigs aan het doen waren. Maar ze kregen het voor elkaar, zodat we na 2.5 uur verder konden. Ik ging meteen mijn bed in, want ik kon niks meer.

Vanochtend konden we eindelijk een keertje uitslapen. Het enige wat we nog te doen hadden was de autorit naar de grens. We konden tot Nyalam rijden, want vanaf daar waren er wederom wegwerkzaamheden. Onderweg kwamen we een auto met pech tegen. Volksheld Tashi to the rescue! Anderhalf uur later waren we weer opweg. De weg na Nyalam ging pas om 20.00 open. (Nu drie uur geleden) We hadden als gelezen dat de weg na Nyalam als een gek naar beneden zou gaan. Het was echt TE vet! We begonnen te rijden vanaf een dor, droog, Tibetaans landschap en donderden zo als een gek het regenwoud in! Verschrikkelijk diepe kliffen begonnen vlak langs de weg. Nou ja, weg... modderpad! Het was af en toe verschrikkelijk eng, maar echt, duizend achtbanen halen het er niet bij! Regenwoud, groen, watervallen! Ik merkte dat ik mijn raampje af en toe open deed en heel diep inademde. En wat denk je? De geur van bomen, en ZUURSTOF! Jeeeeey ik kon weer ademen! En nu slapen we halverwege de berg in een zee van groen en wolken. Heel erg onwerkelijk allemaal. Ik weet niet hoe ik moet uitleggen hoe ik me nu voel. Na al die hartkloppingen van de enge weg, dat geweldige uitzicht met honderden watervallen, zuurstof. I FEEL ALIVE!

En nou morgen Nepal in, hoe vet kan je het hebben.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zes reacties:

Drie woorden: IK BEN JALOERS! Heule dagen op de uni met een stinkend kantoorbaantje, en jij de Everst beklimmen. Ik ga je zodra je terugbent helemaal kapotvervelen met mijn ambtenarenverhalen, Sanne!
Els - 26-07-07 - 17:18

OMG. Echt supervet klinkt dit allemaal…en het ziet er ook echt mooi uit.

Ik bedoel…
CUUUUUUUUUUUUUTE!
Veel plezier nog de laatste weken :D
Leo - 27-07-07 - 00:06

Wauw, het klinkt echt helemaal te gek! Zelfs als de anderen nog weg waren geweest, waren jouw reisverhalen met stip de avontuurlijkste geweest!!! Ik sluit me dan ook volmondig bij Els aan, ik bedoel: regen in Nederland is domweg kl*te, maar regen op de Everest is nog steeds regen OP DE EVEREST. Geniet er nog maar even van! Namaste \n
Anouk - 27-07-07 - 12:11

OOH! Die kindjes zijn echt cute! Kan je er niet eentje meenemen
Janneke - 27-07-07 - 12:20

Wat ontzettend gaaf! Bij deze bestel ik ook zo’n lief kindje :)
Leuke blog! Je moet maar snel een blogje schrijven over je nieuwe avonturen. Heel veel plezier de laatste weken in oosterse sferen en dan moet je maar weer wennen aan regen in Nederland :).
Karlijn - 29-07-07 - 13:09

Sanne,
Wederom te cool te vet en kei en kei gaaf. Wauw die Everest een droom om daar te staan. En die avonturen klasse.
Ineke
ineke (Email) - 09-08-07 - 10:32

Geplaatst door Sanne.A 8:07 Gearchiveerd in China

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint