Een Travellerspoint blog

Ik brei er even een eind aan

Ik zit nu dus in Delhi. De grote grote stinkende stad waar elke reiziger nachtmerries van krijgt. Kokend heet en vol vervelende mensen. Maar de weergoden waren aan mijn zijde vandaag, want het is helemaal niet zo heet. Daarnaast is het een nationale feestdag hier, dus is er niet veel te zien en te doen. Ook lopen er daardoor helemaal niet zoveel mensen op straat. Dus Delhi is wel ok eigenlijk. Gisteren ochtend kwam ik met een nachtbus aan in Agra. En ik heb een redelijke hekel aan nachtbussen, aangezien ik er simpelweg NIET IN PAS! Maar een stoel reserveren leek me een te groot risico in India, weet je nooit waar je in terecht komt. De bus was redelijk modern en ik had twee bedden voor mezelf. Diagonaal kon ik net onconfortabel liggen. Maar ik had het ontzettend goed vergeleken met de mensen onder me in de stoelen en in het gangpad stond het ook helemaal vol. Voor de duidelijkheid: ik lag dus op ooghoogte voor de mensen die in het gangpad stonden... ik was dolblij dat ik gordijntjes had!

Eenmaal aangekomen in Agra boekte ik een trein naar Delhi voor die middag en ging... (tromgeroffel) NAAR DE TAJ MAHAL! En die is mooi! Mooi genoeg om er uren omheen, langs en doorheen te lopen. Verder kan ik er weinig over vertellen, ik zou zeggen kom morgen maar de foto's bekijken onder het genot van een broodje kroket .

Daarna nog naar het rode fort gegaan dat net naast de Taj staat. Leuk, leuk, hartstikke leuk. Maar ik wilde toch redelijk op tijd richting Delhi gaan zodat ik daar niet midden in de nacht aan zou komen. Ik werd opgehouden door een man van het boekingskantoor die iets te gedetaileerd over delen van zijn leven vertelde waar ik echt niks van wilde weten. En slijmen dat 'ie deed, gadver! Maar gelukkig werd ik 'gered' door een Duits meisje met wie ik samen naar het station ben gegaan. De trein was godsgruwelijk langzaam en tegen 23.00 was ik er dan... Delhi.

En over Delhi kan ik heel kort zijn: ik heb geen donder uitgevoerd en NIKS gezien. Door de nationale feestdag waren dingen waarschijnlijk gesloten en stiekem kwam het goed uit, want ik had niet eens zin om 't te checken. Een beetje een laatste-dag-verschijnsel denk ik.

En dan... dan ga ik er nu een echt eind aan breien. Aan 7,5 maand van eindeloos veel blogjes en avonturen in het verre oosten. En aangezien ik de laatste ben, moet ik natuurlijk ook even een officieel einde breien aan de hele geschiedenisstreberssite 2007! Dank, dank, dank allemaal voor al jullie reacties. Je moet eens weten hoe fijn het is om te weten dat mensen met je meeleven als je weer eens communicatieproblemen hebt met zeven miljoen strondirritante, eigenwijze, bijdehandte, geweldige, niet-te-vergeten Chinezen, Nepalezen en Indianen. Als het nog niet duidelijk was; ik heb het gigantisch naar mijn zin gehad, maar kan ook niet wachten tot ik sommigen van jullie morgen weer kan zien.

TOT SNEL, ZAI JIAN

--------------------------------------------------------------------------------

Al acht reacties:

tot morgen meissie van me, t heeft nu lang genoeg geduurd!!!!We kijken naar je uit!!!! dikke kus\n
christa farenhorst - 13-08-07 - 18:03

SUS! Ik ben het met mam helemaal eens. Je had veel eerder naar huis gemoeten. Ik ga jou de eerste zoen geven en niet Bouke want hem had je al in april en mei gezien
TOT MORGEN, EN BIJNA VANDAAG! IK HEB ER KONTZETTEND ZIN IN!
J. Albers - 13-08-07 - 18:29

Sanne, je komt thuis, morgen! Ik heb er zin in om je weer te zien, yeah. Morgen zul je merken dat hier helemaal niets veranderd is – wat alleen maar positief is. Iedereen weer terug! Goede reis!
Els - 13-08-07 - 20:00

Woohoo Sanne übervet! Hopelijk kun je snel weer wennen aan Nederland :) Wie weet/hopelijk tot gauw!
Leo - 13-08-07 - 22:13

Hoi Sanne,
We kunnen er vandaag niet bij zijn maar geestelijk zijn we dat wel! We kende je eigenlijk nog maar net. Maar middels je reis en je verslagen hebben we je veel beter leren kennen. Je bent een toffe, leuke, intelligente en gedoseerd (heel verstandig) avontuurlijke meid!
Welkom (huān yíng) terug en tot gauw,
Lies en Andrew
Lies & Andrew (Email) - 14-08-07 - 09:43

Sannuuuuuh! Ben je al in NEDERLAND? TOT SNEEEEL!!
Karlijn - 14-08-07 - 16:49

Omg, omg, omg! En hoe was je reis enzo?!?
Geert - 15-08-07 - 15:20

Ja hoe was die reis eigenlijk?
Daniel - 19-09-07 - 11:59

Geplaatst door Sanne.A 8:11 Gearchiveerd in India Reacties (0)

Een groene woestijn en een blauwe stad

Ik heb inmiddels een weekje India achter de rug. Ik moet zo onderhand tien keer per dag aan mensen uitleggen waarom ik 'maar' tien dagen in India blijf, want dat is toch veel te kort! Daar hebben ze natuurlijk ook helemaal gelijk in, maar ik pak mee wat ik mee kan pakken en ga eigenlijk als een gek door India heen op het moment. India is ontzettend indrukwekkend. Wat een mooie paleizen, wat een smerige straten, wat een smalle steegjes, wat een kleur- en geurrijke cultuur EN WAT EEN IRRITANTE MENSEN! Ok, even voor de duidelijkheid. Ik weet heel goed dat de meeste mensen in India verschrikkelijk aardig en lief zijn. Verlegen vrouwen die stiekem naar je staren vanonder hun hoofddoek en schattige kindertjes die smeken om op de foto genomen te worden. Maar er zijn ook zoveel ontzettend vervelende mensen die de hele tijd op je afkomen en allemaal dingen van je moeten. En dat is ronduit irritant en zwaar vermoeiend. En dat is ook heel erg 'India'.

Mijn vorige blogje eindigde in Jaipur, de hoofdstad van de provincie Rajastan. Deze provincie ligt ten zuid westen van Delhi en wordt ook wel het land van de Maharajas genoemd. In en rondom de Thar-woestijn zijn talloze forts, paleizen en kleurrijke steden gebouwd. Jaipur wordt ook wel de 'roze stad' genoemd, aangezien de inwoners vanaf een bepaald moment besloten al hun huizen roze te schilderen. Het is een chaotische, smerige, typische Indiasche stad, maar ik vond het er best wel leuk! Want godzijdank zijn de hotels in India behoorlijk goed. Hoe vermoeiend het soms dus ook kan zijn om gewoon een wandelingetje door de stad te maken, je kan altijd terug komen naar een hotel met dakterras om een appel-pannekoek te eten. In Jaipur was ik vol energie en besloot in zo kort mogelijke tijd alle belangrijke dingen te bezoeken. Ik bezocht het City Palace, Janter Manter (een observatorium) en het Amber fort.

Janter manter was wel heel grappig. Een groot plein met allerlei rare bouwwerken om horoscopen mee te maken. Ik snapte niet heel veel van hoe het werkte, maar indrukwekkend was het zeker. Maar het haalde het niet bij het Amber Fort. Een supermooi fort bovenop een berg. Heel erg 'duizend-en-een-nacht' allemaal, of 'efteling' net wat je wil. Ik had in enkele uren alle hoogtepunten van de stad gezien, dus pakte ik snel een busje naar Pushkar. Een stadje dat net zo romantisch is als het klinkt. Een witte stad rondom een heilig meer midden in de woestijn. Wel was het vrij toeristisch, dus zijn er veel van die IRRITANTE mensen te vinden. Een man vroeg me waarom buitenlanders nooit met hem wilde praten als hij zij "mag ik je iets vragen?". Hij vroeg of ik hem wat wilde leren over de Europese cultuur, en of we dan ergens wat konden drinken. Achterdochtig als wat besloot ik hem een kans te geven, maar stelde voor naar een andere plaats te gaan (laat je nooit ergens mee naartoe nemen sanne!). Ik vertelde hem dat het gewoon onmogelijk is om met iedereen te praten die op je afkomt. Daarnaast wil letterlijk iedereen die spontaan tegen je aan begint te praten geld of iets anders van je. Hij bleef maar volhouden dat het bij hem echt niet zo was. Wel begon hij steeds meer aan te dringen om samen dingen te doen, waarop ik steeds netjes 'nee' zei. Toen hij begon over al z'n buitenlandse vriendinnetjes met wie hij naar hotels ging, had ik het gehad en besloot het gesprek vriendelijk af te kappen. Hij vroeg nog smekend of ik e-mail adressen kon geven van knappe vrijgezelle vriendinnen uit Nederland. Karlijn, ik heb die van jou... grapje. Nee helaas, experiment mislukt, nog steeds was 100% van de mensen die op me af waren gekomen vervelend! Maar goed, dat accepteer je dan en nu vind ik het af en toe vrij grappig om 'nee' te zeggen tegen dat soort mensen. Want hoe langer ze aan je kop zeuren, hoe vervelender ik ze vindt, dus hoe voldoenender het is om 'nee' te zeggen.

Ik bezocht ook een tempel en bij de ingang vroegen ze of ik bloemen wilde offeren aan ene god. Ik mocht geven wat ik wilde, dus gaf een bescheiden 10 ruppee's (en ja, das een redelijke prijs) en liep de tempel in. De tempel stelde niet heel veel voor en ik werd naar een Gath geleid (aan het meer) waar ik de bloemen moest offeren. Een man liep met me mee en zodra hij me vroeg zijn gebeden te herhalen dacht ik "dat wordt betalen sanne!". Maar goed, ik liet hem toch maar zn gang gaan. Aan het einde vroeg hij inderdaad om geld voor 'charity'. Arme mensen betaalden normaal zo'n 2000, 3000 ruppees zei hij. Haha, das dus zeg maar 50 euro. Ik gaf m een euro en liep weer verder.

's Avonds maakte ik een kamelen safari. Echt te relaxed! De eerste keer dat je op zo'n beest klimt en hij opstaat... HOOG! We liepen een uur de 'woestijn' in, maar die was bezaaid met gras, bomen en ander groen. Monsoen. Niet zoals je het je voorstelt, maar toch heel erg vet. Halverwege dronken we wat thee, en draaiden om voor nog een uur kameeltje-rijden. Overal zwaaiden de mensen (en vooral kinderen) enthousiast als we voorbij kwamen. Er kwamen ook een keer kinderen heel snel aangerend toen ze ons zagen. Ik dacht nog: "aaah, schattige kindertjes", maar de schattige kindertjes probeerden de kameel op z'n kont te slaan zodat 'ie zou gaan rennen. Niet zo schattig dus. We maakten wat foto's op het enige plekje woestijn zonder groen en liepen daarna weer richting Pushkar. Door een groene woestijn de zonsondergang tegemoed.

Nu ben ik Jodhpur, de tweede stad van Rajastan. De oude stad ligt rondom een berg met het meest indrukwekkende fort tot nu toe erop. Als je daar bovenop staat en je kijkt naar beneden, zie je een prachtige, blauwe, rustige stad onder je. Alle huizen zijn hier dus blauw geschilderd en het geheel ziet er heel exotisch uit. Wat je van bovenop de berg totaal niet kan zien is de complete chaos die zich afspeelt in de smalle blauwe steegjes. Ja, moet ik het nog omschrijven; mensen, rikshaws, olifanten, rotzooi, drukte, toeteren, India. Maar ook is hier het beste dakterras tot nu toe. 's Avonds vlak voor zonsondergang klimmen alle mensen op hun eigen dakterras en gaan ze vliegeren. Overal om je heen zie je blauwe daken en vliegerende mensen. Heel erg vet!

En India zit er alweer bijna op. Vandaag had ik nog vrij veel tijd in Jodhpur, maar ik ben sightsee-moe. Ik heb het een beetje gehad met al die geweldig, prachtige dingen. Sorry... Ik ga dus nog even banana lassi's drinken op het dakterras totdat mijn nachtbus richting de Taj Mahal vertrekt. Nog twee dagen te gaan. Heel onwerkelijk allemaal.

Ik laat voordag ik dinsdag weer in Nederland aankom nog horen hoe Delhi was... Delhi... De grote, boze stad Delhi. De stad waar ik al ontelbaar veel verhalen over heb gehoord. Over hoeveel erger het is dan al het andere in India bij elkaar. Ik zeg kom maar op! Ga toch bijna naar huis. Ow, en dinsdag avond is iedereen welkom in Gouda om broodjes kroket te komen eten. Ik weet alleen niet hoe blij m'n moeder is met deze uitnodiging...

--------------------------------------------------------------------------------

Al vijf reacties:

Hahahahahahahaha! Behalve de irritante mensen klinkt India behoorlijk gaaf/ mooi/ prachtig/ geur- en kleurrijk, Sanne. Tot snel!
Karlijn - 11-08-07 - 14:59

Ik heb je net al even op msn gesproken, maar nogmaals: je stukje is vet! Nog maar drie daagjes en dan maakt het niet meer uit dat je blog- en sightseeingmoe ben, want dan kunnen we gewoon weer ECHT communiceren!
Els - 11-08-07 - 16:57

nou meissie, klink buiten de irritante mensen om heel mooi. Het mooiste vind ik zelf dat je weer heerlijk naar huis komt. En wat de broodjes kroket betreft(kaashapjes voor Nora) kom maar op allemaal, verheug me er heel erg op jullie weer allemaal te zien. TOT DINSDAG!!!!!!!!
christa farenhorst - 12-08-07 - 11:18

Blauw!!!!!!
Mama vindt blauw natuurlijk wel mooi, hè?! En Manon ook!
TOT DINSDAG, DAN GA IK JE DE ALLERDIKSTE KUS VAN DE HELE WERELD GEVEN!
Mega Top 40 uitvinder!!! - 12-08-07 - 11:36

Goede reis morgen! En tot snel!
Janneke - 13-08-07 - 12:20

Geplaatst door Sanne.A 8:10 Gearchiveerd in India Reacties (0)

Op safari

Chitwan Royal National park is de trots van Nepal. Je kan er van alles vinden van baloe de beer tot shere khan de tijger. Maar zoals zo vaak tijdens deze reis zat ik er in het verkeerde seizoen. Ik dacht zelfs dat het hele park gesloten was vanwege de moesson. En in een jungle vol modder en bloedzuigers is niet veel te beleven... Maar er werden nog steeds tours aangeboden vanuit Kathmandu. We pakten een bus richting het zuiden over een weg waar ik vrij veel nare verhalen over had gehoord. Veel lokale bussen die een duikvlucht naar beneden nemen enzo. Maar dat moet dan echt aan de skills van de chauffeurs liggen, want die weg was helemaal zo slecht nog niet. We kwamen aan het eind van de middag in ons resort 'park side' aan. Resort ja, alles INCLUSIEF! Er stond niet al te veel op het programma de eerste dag. Wel bezochten we het lokale dorpje met Tharu-mensjes. Rieten daken, lieve mensen en hier een daar een olifant. De omgeving was super groen! Het weer zat ontzettend mee, geen regendruppel gezien die dag. 's Avonds gingen we naar een 'cultural program'. Ja ho even! Ik weet dat ik alles inclusief in een resort zit, maar een traditionele dans opvoering gaat me wel ietsje TE ver hoor! (Mam, je had het geweldig gevonden) Wel was het ontzettend hilarisch hoe de presentator een brits accent probeerde na te bootsen.

1.jpg

2.jpg

3.jpg

4.jpg

De grote grote safaridag begon vroeg met een kanotochtje. We werden in een krakkemikkige houten boot geladen, op zoek naar krokodillen. OOEEEHH!! En ja hoor! We zagen er eentje, lam en wel langs de oever. Vanaf de andere oever maakten we een wandeling naar een Olifanten breeding centre. Onderweg zagen we nog neushoorn-afdrukken. OEOEOEOEEHHH! In het centrum, mochten we koekjes geven aan de olifanten. En daarna gingen we iets super toeristisch, maar vrij lachwekkends doen: een olifantendouche! Een olifant werd naar de rivier gebracht met een oude Indiase man erop. Die stond een beetje te springen en rare commando's te gillen. Ik werd om de olifant gehesen en toen gaf de man het commando "spuiten maaaar" en dan wordt je nat. Haha, wel echt heel erg leuk.

5.jpg

6.jpg

7.jpg

's Middags gingen we op de rug van de olifant de jungle in. Een houten kistje was op de rug bevestigd waar je uiterst onconfortabel in kon gaan zitten. Met gigantische stappen gingen we het oerwoud in. Je bevind je dan ongeveer op 'takhoogte' dus moet je constant van alles uit je gezicht slaan. Ook wordt je alle kanten op geslingerd door de bewegingen van de olifant. En nee, je volgt niet netjes de paden, je gaat gewoon recht door de begroeing heen! En een rivier is ook geen obstakel voor een olifant. We zagen aapjes, grote hagedissen, antilopen, wederom een krokodil en rare vogels. Na anderhalf uur zoeken vonden we gelukkig ook twee neushoorns. Je blijft natuurlijk wel uitkijken naar eventuele bengaalse tijgers, maar die kans was echt nul! Niet gezien dus. Toen we trouwens de rivier overstaken kwamen we een andere olifant tegen met vier chinezen erop. Dus midden in de rivier in Royal National Park was ik in het Chinees aan het socializen met vier mensen op een olifant. Ik bedacht me dat het een vrij bizarre situatie was...

8.jpg

9.jpg

10.jpg

En verder nog wat Nepal fotootjes:

11.jpg

12.jpg

De volgende ochtend werd ik wakker met een knoop in mijn maag... Ik ging echt naar India. En ik ben altijd al een beetje bang geweest voor India. Gewoon... omdat het India is zeg maar. Eerst gingen we nog volgens spotten, maar dat was ronduit saai. Vier vogels gezien ofzo. 9.30 Pakte ik mijn eerste bus naar de grens. Met kloppend hart ging ik de grens over en pakte de volgende bus naar het grensplaatsje 4 uur verderop. Wat een smerige zooi was het daar zeg! Ik was inmiddels vrij kapot van drie dagen voor 6.00 opstaan en uuuuren van hobbelige bussen. Maar gelukkig had ik ook wel door dat niet heel India zo zou zijn als het grensplaatsje, dus gewoon eventjes vier uur vullen en wachten op mijn trein.

Een vrij onconfortabele nachttrein bracht me naar Varanasi, een van de meest heilige steden van India. Ik had er 12 uur de tijd voordat mijn volgende trein zou vertrekken. Ik kwam om 4.30 al aan en het was er nog stikdonker. Vrij eng aangezien het zo'n beetje mijn eerste India ervaring was... Maar ik pakte een rikshaw een reed naar een hotel uit mn reisgids. De rit was geweldig mysterieus en spookachtig. De eerste lichtstralen verlichtten de straten en overal liepen pilgrims in oranje gewaden richting de heilige Ganges om te baden. Verdacht veel mensen waren al op zodat er genoeg te zien was. Ik kon zelfs al inchecken in mijn hotel en stond denk ik binnen drie seconden onder de douche, want India is SMERIG. Daarna probeerde ik nog naar buiten te gaan om de badende mensen zien, maar het hek was alweer dicht en ik wilde de mensen niet weer wakker maken. Ik liep naar het dakterras, maar zag niet veel. De verleiding was te groot om eventjes te gaan slapen.

Toen ik weer wakker werd ging ik met enige angst naar buiten. India in! Het was echt zo verschrikkelijk heet dat mijn hersenen het niet meer deden. Het was veel drukker dan in Nepal en vooral heel veel smeriger. Ook komen er hier veel meer mensen op je af die iets van je moeten. En ze zijn een stuk beter in 'verkooppraatjes'. Ik liep wat verdoofd door de smalle steegjes met DUIZEND koeien erin en trapte zelfs nog met mijn slippers in een dikke koeienvlaai. Bah! Het was indrukwekkend, maar eventjes een beetje te veel. Ik besloot me die dag nog wat terug te trekken in het hotel. Een dakterras met uitzicht over de Ganges was eventjes genoeg voor die dag. India kwam morgen wel weer. En dat was denk ik wel een juiste beslissing. Varanasi is vast een geweldig interessante stad, maar het zat er eventjes niet in. En toen stapte ik alweer in de volgende trein.

13.jpg

Vanmiddag kwam ik 14.30 aan in Jaipur, de hoofdstad van Rajastan. Ik had honger en was kapot aangezien ze me hadden verteld dat ik 11.00 aan zou komen en ik dus niet veel bij me had. Ik werd opgewacht door een gladde rikshaw chauffeur. "Hello, where are you from?" Ik probeerde hem op dat moment al te negeren, maar dan krijg je: "You do not talk to strangers? You do not trust me?" Ik vertelde hem dat ik niet graag opgewacht werd, want inderdaad wilde hij mij zijn rikshaw inkrijgen. Ik vertelde hem dat ik naar de officiele standplaats wilde om daar een rikshaw te pakken. Hij liep vervolgens met me mee. "Nee, ik wil dus graag alleen lopen, ik wordt niet graag gevolgd." Hij: "Nee ik volg je niet, ik moet daar toevallig ook heen!" Ik deed mijn best, maar belande toch in zijn karretje. Ik ging naar een 'highly recommended' hotel uit mn gids en nam een vrij luxe kamer met eigen badkamer enzo. Iets duurder dan nodig in India, maar het is de luxe wel eventjes waard. En ik geloof dat ik zo'n beetje begin te wennen aan India. Ik vind het hier geweldig. Lekker gek en chaotisch met mooie paleizen en en kamelen op straat. Ik moet ook zo ontzettend lachen om al die verkooppraatjes. Ik liep langs een winkel:
Hij: "Hello, madam, you have a look yes?"
Ik: "Now thank you" (met mega smile op mn gezicht)
Hij: "You are mad with me?"

Of hij: "How old are you"
Ik: "22"
Hij: "really!!?? You look like your 15 REALLY! You are so beautiful!"

Maar goed, er staan hier duizend mensen op een computer te wachten, ik ga nog eventjes een WEEKJE heeel hard geniet van van India en hou jullie op de hoogte.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zeven reacties:

bedankt voor de kaart. Geniet van je laatste week, je verhalen zijn echt geweldig!!
andre & nettie (Email) - 06-08-07 - 18:22

Oh-ohw, een India-cultuurshock?! Och, dat heb je soms, na een dagje gaat het beter toch? En als het daar toch zo warm is, neem dan volgende week een beetje mee hierheen?? Supertoe?? Tot dinsdag!!!!
Anouk - 07-08-07 - 10:26

Aaaaaaaaaaaah, een weekje, Sanne, omgomgomgomg!
Els - 07-08-07 - 11:03

hey meissie, nog ff een weekje genieten en dan …......NAAR HUIS!!!!!!!!!
christa farenhorst - 07-08-07 - 12:41

Wederom een vette blog, Sanne! Hihi, Sanne got splashed by an elephant! En wederom een verzoekje: neem je zo’n lief kindje mee naar huis? Aaah toe?
Karlijn - 08-08-07 - 17:09

Sanne,
Geniet van je laatste week in India, wat krijg jij veel tezien in een korte tijd. Het is maar goed dat je veel foto’s maakt. Dan kan je heerlijk nagenieten.
Groetjes Ineke
ineke (Email) - 09-08-07 - 10:45

Hoi Sanne
We hopen dat je nog lekker geniet van je laatste week, we hebben van je verhalen genoten. Tot binnen kort.
Groetjes Andrew en Lies.
Lies & Andrew (Email) - 09-08-07 - 18:47

Geplaatst door Sanne.A 8:09 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

Kathmandu

De Chinese grens is met goed recht een 'grens' te noemen. Je komt er, zeker als Chinees, niet gemakkelijk over. Ik met mijn geweldige Nederlandse paspoort kom die grens daarentegen wel heel gemakkelijk over. Hierdoor is zodra je Nepal in bent, haast niets meer hetzelfde. Ok ok, taxi's hebben ook in Nepal vier wielen en het grootste deel van de mensen heeft hier ook twee ogen, een neus en een mond. Maar daar blijft het wel een beetje bij.

Het grensplaatsje aan de Nepalese zijde stelt niet zoveel voor. Een rijtje krakkemikkige huisjes en overal mensen en Indiaase vrachtwagens met het woord 'tata' erop. We vonden twee Duitsers om een jeep mee te delen en reden vrij snel richting Kathmandu over een weg waar we nogal wat spookverhalen over hadden gehoord. Maar de weg viel eigenlijk alles mee en ik heb vier uur lang bijna met open mond naar buiten getuurd. (Met de nadruk op bijna) Wat ik om me heen zag was niets minder dan de tropen. Hoge mistige bergen vol vreemde, diep groene bomen en een kolkende rivier. Af en toe reden we een dorpje door en ik verbaasde me over de chaos, drukte en dus levendigheid in die dorpjes. Aan het einde van de rit reden we de Kathmandu Valley in. Kathmandu zag er vanaf de bergen vooral heel rood uit, dus niet grijs van al het beton in Chinese steden.

Ik vond Kathmandu meteen helemaal geweldig. We kozen een hotelletje uit in de buurt van Durbar Squara (een centraal plein in zover ik weet elke Nepalese stad). Na het inchecken begon ik maar gewoon wat rond te lopen. Ik liep over Durbar Sq. dat bomvol tempels staat. En ooohhh ze zijn zoveel mooier dan de Chinese tempels. (Nee ik ga nu niet ineens alles in China afkraken, maar de tempels zijn een stuk minder indrukwekkend dan andere plaatsen in Azie). Eingenlijk was alles om me heen een beetje zoals ik me India had voorgesteld. Het steegje dat ik inliep was bedekt met een flinke laag modder. Het rook naar regen en wierook. Over de modder lopen de verschrikkelijk mooie Nepalese mensen in kleurige traditionele kledij. Taxi's en rikshaws houden een grote toeter oorlog en af en toe komt er veel te snel een motor voorbij gescheurd. Als je een donker raapje in kijkt langs het steegje zie je een oude man die fruit probeert te verkopen, een tandarts die een kies aan het trekken is of een fluitverkoper die een demonstratie geeft. Overal om je heen liggen straathonden te slapen, hier en daar ligt een levende dan wel dode gigantische rat en af en toe wordt het hele steegje compleet geblokkeerd door een grote herkauwende koe! Tientallen van deze steegjes vormen een doolhof waar ik nog steeds maar weinig van snap. Op letterlijk elke hoek van de straat is een tempel gebouwd voor weet-ik-het-welke-god, (Zo heb ik tempels voor een kiespijn-god en een pokke-god gezien) of staan andere religieuze bouwwerken als stupa's. 100% Azie!

De eerste twee dagen heb ik verschillende pogingen ondernomen om echt dingen te gaan bekijken. Maar het lukte niet erg om mijn weg te vinden in de grote chaos. Dat maakt ook verder weinig uit, want 'gewoon rondlopen' is waarschijnlijk het beste wat je hier kan doen! 's Avonds ben ik vaak naar Thamel gegaan, oftewel backpacker-disneyland. Een straat vol belachelijk goedkope restaurantjes die voor de verandering maaltijden van hoge kwaliteit serveren. Italiaans, Mexicaans, Japans, noem het maar op. Je vindt zelfs hier en daar wel wat Nepalees eten. Ja dat was best wel fijn, want mij hoor je niet klagen over Tibet, maar het eten was vrij eentonig.

Eergisteren kwam eigenlijk pas de eerste echte sightseeing dag. Heb ik al verteld dat het hier zo'n beetje non-stop regent? Maar goed, dat maakt niet heel veel uit want ik heb in Tibet een hele goede nep-merk regenjas op de kop geslagen. Ik pakte een taxi naar Patan. Een van de drie mini-koninkrijken van vroegah. De drie streden op politieke macht over de hele Kathmandu Valley en boden tegenelkaar op door steeds mooiere tempels te bouwen. Patan was een heel stuk rustiger dan Kathmandu en er was veel meer intact van de monumenten. Ik liep een cafeetje binnen om een boekje te halen met een stadswandeling. De wandeling leidde me met grote moeite (doolhof!) door kleine steegjes en binnenplaatsen. Je moet hier eigenlijk vooral niet te snel lopen, want af en toe kijk je een klein poortje in en blijkt dat het naar een gigantische binnenplaats voor stupa's en oude gebouwen leidt! De 'golden temple' was een van de mooiste in Patan en ik raakte aan de praat met een priester. Ik kwam niet gemakkelijk meer van 'm af en voor ik het wist zat ik in zijn woonkamer foto's te bekijken van hoe de tempel er vroeger uit had gezien. Ach, hij was zo lief! Toen ik eindelijk weer buiten stond kwam ik een over enthousiast schoolhoofd tegen die een gat in de lucht sprong toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Hij was hoofd van een school voor onderandere weeskinderen en had nogal wat geld van NL gehad. Hij gaf me een rondleiding door de school en wees bijvoorbeeld heel trots naar het STINKENDE toilet: "from the Dutch!". Ik zag nog wat schoolboekjes met daarin dingen als: "Als Miep drie knikkers heeft en ze wint er drie van Toos, hoeveel knikkers heeft Miep dan?"

's Avonds ging ik naar de Monkey Temple. De naam zegt het al: dat is een tempel met heel veel aapjes. De tempel zelf is gelegen op een berg met heel mooi uitzicht over een regenachtig Kathmandu, maar de aapjes waren toch wel het hoogtepunt. Maar reken maar dat ik niet te dichtbij kom. Als aapjes namelijk bijten moet je prikken tegen hondsdolheid halen. En nee, ik heb liever niet dat er een Nepalese naald in mij gestoken wordt.

Gisteren was misschien wel de beste dag. Het was een overwegend droge dag! De eerste! Ik ging samen met de Ieren en Italiaan naar een heule heilige tempel. We stapten de taxi uit en ik maakte het grapje: "Ruik ik verbrande lijken ofzo?!" En het antwoord was "JA!". Ik wist wel dat de lijkverbrandingen ergens daar in de buurt waren, maar het bleek vlak bij de ingang te gebeuren. Typisch zo'n gevalletje van 'wil ik dat wel zien?'. Ik besloot het te proberen. Je kan altijd weer omkeren. Het was heel erg indrukwekkend en ik kon het eigenlijk heel goed hebben. Ook kon je het hele gebeuren bekijken zonder de familie te storen. Wel echt heel bijzonder om gezien te hebben.

Na de tempel maakten we een wandeling naar de wellicht grootste stupa van de wereld. Het is gelegen in een grote wijk vol Tibetaanse vluchtelingen. We liepen in de zonneschijn door de buitenwijken van Kathmandu en genoten van de vrolijke mensen. Bij de stupa zelf was het heel vertrouwd om weer Tibetanen te zien die yakboterthee aan het verkopen waren .

Tenslotte gingen we naar het derde mini-koninkrijke Baktapur. Alleen bleek het nogal duur te zijn om binnen te komen. Aangezien we het nogal onzin vonden om entree te betalen voor een complete stad en de prijs echt te hoog was.... slopen we er vanaf het Noorden in. Haha, alles wordt meteen tien keer mooier als je illegaal binnen sluipt. Het was natuurlijk weer allemaal heel erg mooi, maar ik geloof dat ik Patan nog wel wat leuker vond.

Ik heb besloten niet te veel in Nepal zelf rond te trekken. Sowieso wilde ik niet te ver van de grote steden af, want de politieke situatie is niet bepaald ideaal te noemen. De stad waar ik aanvankelijk heen wilde is echter niet heel interessant deze tijd van het jaar, omdat het vooral bekend staat om de prachtige uitzichten over de Himalaya. En ja, die zie je niet door de wolken. Er was echt genoeg te doen in en rondom Kathmandu. Ik heb echt zo genoten van al die vrolijke lieve mensen om me heen hier. En het doet echt pijn om te zien hoe ze lijden onder het politieke situatie. Ik heb gelukkig zelf bijna niets van de ellende gezien. Je ziet wel hier en daar een demonstratie en dat is dan een beetje eng, want die dingen willen wel eens uit de hand lopen. In November zijn hier verkiezingen (of niet), dat wil zeggen dat ik hier misschien wel op het juiste moment ben. Want wie weet is het hier binnenkort een heel stuk minder vrolijk en kleurrijk...

En nu moet ik er echt als een gek weer vandoor. Dit blogje is weer veel te lang geworden en ik heb over 15 minuten ergens afgesproken om naar het beste Italiaanse restaurant van Nepal te gaan. Ook heb ik nog duizend dingen te doen voordat ik morgen richting India vertrek. Maar voordat ik daar aankom ga ik nog op jungle safari. Op de rug van een olifant Bengaalse Tijgers spotten! Ik hou van Azie!

(foto's probeer ik zo snel mogelijk toe te voegen.)

--------------------------------------------------------------------------------

Al negen reacties:

Heeeeeeeeeuy Sannuuuh! Ik blijf maar vertellen hoe vet ik het allemaal vind wat je daar meemaakt, maar ik vind ‘t ook gewoon dus dat mag! Vind ik. Ehm… Om je even een indicatie te geven van mijn eentonige weken: ik heb gister ‘n brief naar je Nijmegen-adres op de post gedaan waarin stond dat je je wel hebt ingeschreven voor het nieuwe collegejaar maar nog niet je collegegeld hebt betaald. Foei, Sanne! Nog heel veel plezier de komende TWEE weken. Omgomgomgomg!
Els - 01-08-07 - 19:12

Heee buuffie! Delen van je blog kwamen me al bekend voor (ondanks mijn belactiviteiten tijdens ons msn-gesprek heb ik goed opgelet ;)), maar desondanks vind ik je blog wederom erg vet! Nepal lijkt me prachtig en ben stikjaloers dat jij binnenkort voet op Indiase bodem gaat zetten of al gezet hebt, grrr! Hopelijk is India net zo relekst als Nepal, want Nepal is dus zoals je je India hebt voorgesteld, buhuhu! Geniet ervan, buuffie!
Karlijn - 01-08-07 - 19:49

Woohoo collegegeld of niet met dit schrijftalent vlieg je door alle werkstukken en scripties heen :D
Erg mooi verhaal!
Leo - 02-08-07 - 00:22

Wat zie jij veel van de wereld zeg! Mijn hoogtepunt van deze week wordt waarschijnlijk Harry Potter lezen, maar goed enjoy the ride! En tot snel!, twee weken of niet?
Afke - 02-08-07 - 09:18

Proficiat! Wanneer ben je in India?
Mercedes Jens - 02-08-07 - 14:23

Sanne! Ik heb je kaartje gekregen, vielen dank! Have fun in India!
Karlijn - 02-08-07 - 17:42

Ik ook! Heb nu ‘n heul mooi blauw meer aan de muur, daarvoor dank!
Veel plezier in India! En tot héél snel!
Janneke - 02-08-07 - 20:55

Het klinkt echt ubervet!!! Ik ben een paar dagen in Londen geweest, dus heb je even niet kunnen volgen, maar heb je kaartje ook gehad! Ik heb lekker een enorm paleis aan de muur Verder mail ik snel, moet dadelijk werken Namaste
Anouk - 05-08-07 - 15:34

Sanne,
Heb weer genoten van je verhaal en je belevenissen en dat zijn er nog al wat. Heel indrukwekkend allemaal. En nog bedankt voor je kaart.
Ineke
ineke (Email) - 09-08-07 - 10:39

Geplaatst door Sanne.A 8:08 Gearchiveerd in Nepal Reacties (0)

Adembenemend mooi

Ok, hoe moet ik in godnaam deze week in een enkel blogje proppen?? Maar gewoon bij het begin beginnen dan. Zaterdag ochtend begon ons grote avontuur van Lhasa naar de Nepalese grens. Negen uur stond onze jeep klaar met onze chauffeur Tashi en onze gids Khontsjuk, of hoe je dat dan ook mag spellen. De eerste dag reden we in een uur of twee naar Yamdrok-tso. Een prachtig mooi meer midden in de bergen waarin je de weerspiegeling van de lucht ziet. Tenminste, dat is het plaatje in de Lonely Planet. We hadden niet zoveel geluk met het weer, dus was het vooral een grijze boel daar. Erger nog; we zouden er gaan kamperen! En het kampeer-gevoel kent blijkbaar geen grenzen. Lekt de tent niet? Hoe werkt dat gasding?! Mn schoenen zijn zeiknat! Maar na uren en uren wachten hadden we uiteindelijk wel een paar minuten blauwe lucht en zonneschijn. Ik heb 's nachts amper geslapen van de kou en de hoogte, maar toch wel echt vet om gekampeerd te hebben na maanden van wolkenkrabbers en luchtvervuiling in Shanghai.

Ik had het ijskoud toen ik opstond en was ontzettend blij dat de nacht eindelijk voorbij was. We reden naar Gyantse, een plaatsje dat behoorlijk vrij moest zijn gebleven van Chinese invloeden. We moesten wel omrijden, want er waren wegwerkzaamheden. Maar gelukkig wist Tashi een 'shortcut'. Dit hield in dat we twee uur lang over een verschrikkelijke weg reden in de stromende regen. Iemand had me ooit eens gezegd dat Tibet eruit zag zoals ze zich Afghanistan had ingebeeld, nu weet ik wat ze toen bedoelde. Wat een rotzooi! Maar wel echt super vet om van de gebaande paden af te gaan en het 'echte' Tibet te zien. We reden door de meest primitieve dorpjes waar we in yak-files stonden en als we ergens eventjes stopten zaten er meteen vijf Tibetanen tegen het raam geplakt, ongegeneerd naar ons te staren. In Gyantse werden we bij een kloosten gedropt, maar eigenlijk is alles in Tibet een heel stuk minder mooi met slecht weer en dat geldt zeker voor de kloosters. De architectuur was wel ontzettend mooi en het viel vooral op hoeveel honden er in het klooster rond liepen. Gyantse was niet de Tibetaanse hemel waarop we gehoopt hadden en eigenlijk was er overal Chinese invloed te bespeuren... Ik baalde inmiddels ook wel behoorlijk van het weer, want het kon allemaal zoveel mooier zijn! Daarnaast kon onze gids het niet laten om constant te zeggen: "Als het weer zo blijft zien we echt helemaal niks van Everest hoor."

Raamplakkers

Maar gelukkig was daar Maandag. We reden naar Shigatse, de tweede stad van Tibet, om permits te regelen voor de Everest. En tadaaa het zonnetje scheen. We bezochten uiteraard weer een klooster en tadaaaa zo moet een tibetaans klooster eruit zien. Met een strak blauwe lucht erboven en flink veel zonneschijn zodat de gouden daken gaan glinsteren. Na een uurtje rond gelopen te hebben ging de jeep alweer verder, want we hadden flink wat kilometers te maken die dag. We bezochten wederom een klooster; Sakya. De twee Ieren hadden genoeg van de kloosters en gingen een berg op. Ik ging met Andy de Italiaan met Iers accent het klooster in. Het bleek dat ze het hele ding opnieuw aan het opbouwen waren, dus eigenlijk was er helemaal niks te zien. Maar aangezien er niks te zien was, waren er ook geen toeristen. Dat heeft zoals ik gemerkt heb een positieve invloed op de lokale bevolking. Iedereen was er vrolijk. Er was een groepje Tibetanen een traditionele dans aan het opvoeren op het dak en ik mocht met ze meedoen. Uiteindelijk kwam het er vooral op neer dat er veel foto's werden gemaakt met mij samen . Ergens beneden vond ik ook nog een groepje volwassen Tibetanen die enthousiast als een kind op de foto wilden. We sliepen die avond in nieuw Tingri in een ontzettend schattig hotelletje. Kleine kleurrijke kamers en een donker, mysterieus restaurant waar we natuurlijk yakvlees en melkthee voorgeschoteld kregen.

Klooster in Shigatse

Sakya klooster

Ik sliep heeeeerlijk in mijn zachte bedje maar zoals elke dag ging om 6.30 de wekker om weer nieuwe avonturen te beleven. We bezochten in de ochtend eerst NOG een klooster. Dit was met stip het minst toeristische klooster dat we bezocht hebben. Het was eigenlijk niet veel meer dan EEN GROTE PUINHOOP. Twee kindjes zouden ons naar de ingang brengen en verveelden zich blijkbaar rot in dit gat. Met een katapult schoten ze op alles dat bewoog. Arme honden! Het klooster lang redelijk hoog op een berg waardoor je een geweldig uitzicht had. Zag ik daar nou blauwe lucht opkomen waar zo ongeveer de Everest moest zijn?? Toen we bij de auto aan het wachten waren kwamen er ineens tientallen groepen kinderen voorbij, op weg naar huis voor de zomervakantie. Ik probeerde wat foto's te maken, maar ze vonden het nogal eng... Totdat ik een groepje had gevonden die het wel interessant vonden. Binnen no-time stonden er zo'n 30 kinderen om me heen, elkaar verdrukkend om op dat magische schermpje van me te kijken. Ik besloot van het moment gebruik te maken en maakte nog wat foto's.

En toen, en toen, en toen, en toen gingen we naar EVEREST. De normale weg was afgesloten omdat er een snelweg aangelegd wordt zodat 'de' fakkel (olympische spelen) erover heen gedragen kan worden. Wij moesten dus over een verschrikkelijk slechte en enge weg. Op zo'n moment ben je heel erg blij met een chauffeur als Tashi! Na een uur of drie gehobbel knipte Khuntsjok in zijn vingers en zei: "Qomolangma!". Oftewel: EVEREST. Jahoor, daar wassie, recht voor ons. Het was amper te zien vanwege de regen, maar toch was de vorm duidelijk te zien. We reden door naar een tentenkamp vier kilometer voor basecamp. Elk hotel was zo'n beetje een 'hotel'. Ze hadden geweldige namen als "Base camp holiday inn", "Disneyland", of de favoriet "Hotel California". De tenten waren primitief, maar lekker knus. Langs de rand stonden bedden die overdag als bank gebruikt werden en 's avonds werden er duizenden dekens op gelegd zodat je een beetje warm kon blijven.

Ik werd wakker met hoofdpijn. Hoogteziekte noemen ze dat... Niet zo vreemd aangezien mijn bed zich meer dan 5000 meter boven zeeniveau bevond. Het was 6.00 en even later begonnen we aan de vier kilometer lange wandeling naar basecamp. Ik besloot het op te geven om de rest bij te houden, want ik kon echt belachelijk slecht tegen de hoogte. Vooruit lopen ging prima als ik niet te hard ging, maar ik kon gewoon geen stap omhoog zetten! Serieus na een paar stappen moest ik dan op aden komen en dat is nou juist het probleem op die hoogte, er is geen zuurstof! Comleet kapot kwam ik op de heuvel aan die je niet voorbij mocht lopen omdat je anders 200 dollar moest betalen. Het was te koud om stil te zitten, maar ik was te moe om te bewegen... Na een tijdje begon de zon een beetje door te breken zodat we rustig konden gaan zitten, de show kon beginnen. De berg was namelijk totaal niet te zien vanwege de wolken, maar het scheen dat het uitzicht het beste was rond 12.00. En ja hoor, vanaf 10.30 werd het uitzicht steeds beter en beter en om 11.20 had ik eindelijk dat uitzicht waarop ik zo ontzettend gehoopt had. Mount Everest! Wauw! En daar zit je dan een beetje naar het dak van de wereld te staren!

Na de lunch gingen we weer verder. Ik kon inmiddels niet meer helder nadenken van de hoofdpijn en had een fijne 3 uur durende afschuwelijke jeep-rit in het vooruitzicht. Het weer werd weer verschrikkelijk, zodat er een jeep vast raakte in de modder. Onze chauffeur wilde graag de lokale held uithangen en besloot erbij te blijven totdat het opgelost was. Maar als Tibetanen iets niet kunnen, dan is het wel problemen oplossen. Stelletje sukkels! Het enige wat ze hadden was een hele slechte kabel waarmee ze probeerde de Jeep achteruit te trekken. De kabel brak keer na keer, maar ze zullen wel gedacht hebben dat het ooit toch een keertje moest lukken. Lang verhaal, met uiteindelijk 12 auto's en een man of 50 die allemaal aan het staren waren en niks nuttigs aan het doen waren. Maar ze kregen het voor elkaar, zodat we na 2.5 uur verder konden. Ik ging meteen mijn bed in, want ik kon niks meer.

Vanochtend konden we eindelijk een keertje uitslapen. Het enige wat we nog te doen hadden was de autorit naar de grens. We konden tot Nyalam rijden, want vanaf daar waren er wederom wegwerkzaamheden. Onderweg kwamen we een auto met pech tegen. Volksheld Tashi to the rescue! Anderhalf uur later waren we weer opweg. De weg na Nyalam ging pas om 20.00 open. (Nu drie uur geleden) We hadden als gelezen dat de weg na Nyalam als een gek naar beneden zou gaan. Het was echt TE vet! We begonnen te rijden vanaf een dor, droog, Tibetaans landschap en donderden zo als een gek het regenwoud in! Verschrikkelijk diepe kliffen begonnen vlak langs de weg. Nou ja, weg... modderpad! Het was af en toe verschrikkelijk eng, maar echt, duizend achtbanen halen het er niet bij! Regenwoud, groen, watervallen! Ik merkte dat ik mijn raampje af en toe open deed en heel diep inademde. En wat denk je? De geur van bomen, en ZUURSTOF! Jeeeeey ik kon weer ademen! En nu slapen we halverwege de berg in een zee van groen en wolken. Heel erg onwerkelijk allemaal. Ik weet niet hoe ik moet uitleggen hoe ik me nu voel. Na al die hartkloppingen van de enge weg, dat geweldige uitzicht met honderden watervallen, zuurstof. I FEEL ALIVE!

En nou morgen Nepal in, hoe vet kan je het hebben.

--------------------------------------------------------------------------------

Al zes reacties:

Drie woorden: IK BEN JALOERS! Heule dagen op de uni met een stinkend kantoorbaantje, en jij de Everst beklimmen. Ik ga je zodra je terugbent helemaal kapotvervelen met mijn ambtenarenverhalen, Sanne!
Els - 26-07-07 - 17:18

OMG. Echt supervet klinkt dit allemaal…en het ziet er ook echt mooi uit.

Ik bedoel…
CUUUUUUUUUUUUUTE!
Veel plezier nog de laatste weken :D
Leo - 27-07-07 - 00:06

Wauw, het klinkt echt helemaal te gek! Zelfs als de anderen nog weg waren geweest, waren jouw reisverhalen met stip de avontuurlijkste geweest!!! Ik sluit me dan ook volmondig bij Els aan, ik bedoel: regen in Nederland is domweg kl*te, maar regen op de Everest is nog steeds regen OP DE EVEREST. Geniet er nog maar even van! Namaste \n
Anouk - 27-07-07 - 12:11

OOH! Die kindjes zijn echt cute! Kan je er niet eentje meenemen
Janneke - 27-07-07 - 12:20

Wat ontzettend gaaf! Bij deze bestel ik ook zo’n lief kindje :)
Leuke blog! Je moet maar snel een blogje schrijven over je nieuwe avonturen. Heel veel plezier de laatste weken in oosterse sferen en dan moet je maar weer wennen aan regen in Nederland :).
Karlijn - 29-07-07 - 13:09

Sanne,
Wederom te cool te vet en kei en kei gaaf. Wauw die Everest een droom om daar te staan. En die avonturen klasse.
Ineke
ineke (Email) - 09-08-07 - 10:32

Geplaatst door Sanne.A 8:07 Gearchiveerd in China Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 47) Pagina [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 »